Mai 142020
 

Teño unha dor que me canta no peito
como unha rula en gaiola fechada.
Ela me fai arrincarme do leito
pra facer versos á lus da alborada.
Fun cazador incansable de estrelas
fixen con elas licor de ilusión.
O meu brasón son estrelas marelas
no campo roxo do meu corazón.
Miña canzón, miña dor latexante
é bolboreta do lume brilante
da outa fogueira da malenconía
das acedumes da vida trunfante.
Miña dor canta e eu déixoa que cante
porque sei ben ha finar algún día.

Carvalho Calero, R.

Versión de 2 na fronteira. Se queres escoitala, preme aquí.

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)