Mai 092020
 

Un cabelo de anxo
pendurado do ceo,
se non é a espada de Democles
é adival para o espírito,
ximio equilibrista,
que, nel agareado,
pode arrandear sobre a terra
e crer que é a araña dun fío
tirado do seu propio miolo,
cordón umbilical que o vencella
o seu niño que está no azul.
Mais non sabemos
qué é o norte, qué é o sul,
o cenit e o nadir,
a vida e a morte,
a terra e o ceo,
cál é o metro que leva ao paraíso
e qué aeronave nos conduz ao inferno.

Carvalho Calero, R. (1952), Poemas pendurados dun cabelo

Alfredo González Vilela

Mai 082020
 

Deus
Pola veira do mare, os meus ollos nos teus,
as miñas maus nas túas, un día camiñamos.
As froles da ilusión, en rescendentes ramos
se abrían no meu peito.
Mais non quixo Deus.

As rosas, ó teu paso, murchábanse de envexa;
mais, abaleiro, as ondas facían seu arrulo,
e hastra os sinos de prata da recantada eirexa
tecían con mais alma seu sôroso capulo.

Do horizonte sereo no azuado confín
frolecía a Marela Frol do Cestial Xardín;
eu sentín nos meus ollos os fondos ollos teus

e cabaleiro da Ilusión,
ô Sol das túas olladas se abreu meu corazón
com’un cravel bermello…
Mais non o quixo Deus.

Carvalho Calero, R.

2naFronteira
Mai 072020
 

«Quíxente tanto, meniña,       
            tívenche tan grande amor,      
            que para min eras lúa,
            branca aurora e craro sol;       
            augua limpa en fresca fonte,  
            rosa do xardín de Dios,          
            alentiño do meu peito,           
            vida do meu corazón».           
            Así che falín un día    
            camiñiño de San Lois,            
            todo oprimido de angustia,    
            todo ardente de pasión,         
            mentras que ti me escoitabas  
            depinicando unha frol,           
            porque eu non vise os teus ollos         
            que refrexaban traiciós.          
            Dempois que si me dixeches,
            en proba de teu amor
            décheme un caraveliño           
            que gardín no corazón.           
            ¡Negro caravel maldito,         
            que me fireu de dolor!           
            Mais a pasar polo río,
            ¡o caravel afondou!…
            Tan bo camiño ti leves           
            como o caravel levou.

Castro, Rosalía de (1863), Cantares gallegos.

Sabela. Preme aquí se queres escoitala.

Cristina Pato & Rosa Cedrón. Preme aquí se queres escoitala.

Mai 062020
 

Todo termina mal. Tés que ajeitar-te
a esta verdade, e resignar-te a ela.
Nom podes apaga-la nem vence-la.
De assimila-la has de aprender a arte.

Viver nom podes numha estrela á parte.
Esta numha galaxia a tua estrela.
Esta numha abadia a tua cela.
Á comum regra tés que sujeitar-te.

Tés que portart-te como se viver
fosse so aprendizado de morrer,
e estar, aprendizado de partir.

Cansam os deuses de felizes ser.
O fogo nasce para arrefecer.
O paxaro alça o vo para cair

Carvalho Calero, R., (1990) Reticencias.

Avante

Se queres escoitar a versión de Avante, preme aquí.

Se queres escoitar a versión acústica de Avante, preme aquí.

Mai 022020
 

Bailemos as rúas
ata desaparecer
no ventre sonoro da noite,
onde exércitos de lucecús
acenden con cóxegas as estrelas.
Bebamos as fronteiras da realidade,
brindado co infinito
pola harmonía musical das nosas almas.
Porque o teu camiñar marca o ritmo do mundo
con brincos de danza á deriva.
Sinte!
Sinte que sentes.
A vida,
a liberdade ós teus pés,
bolboretas borrachas no corpo,
cores imposibles,
primavera baixo o peito.
ti e eu bailando as rúas;
ata desaparecer.

Fernández Rial, R., (2016), Sacar a bailar

A banda da Loba

Abr 292020
 

Nasín cando as prantas nasen,
no mes das froles nasín,
nunha alborada mainiña,
nunha alborada de abril.
Por eso me chaman Rosa,
mais a do triste sorrir,
con espiñas para todos,
sin ningunha para ti.
Desque te quixen, ingrato,
todo acabóu para min,
que eras ti para min todo,
miña groria e meu vivir.
¿De qué, pois, te queixas, Mauro?
¿De qué, pois, te queixas, di,
cando sabes que morrera
por te contemplar felís?
Duro cravo me encravaches
con ese teu maldesir,
con ese teu pedir tolo
que non sei qué quer de min,
pois dinche canto dar puden
avariciosa de ti.
O meu corasón che mando
cunha chave para o abrir.
Nin eu teño mais que darche,
nin ti máis que me pedir.

Castro, Rosalía de (1863), Cantares gallegos.

Versión de Roi Casal. Roi Casal e Silvia Ferre en concerto. Preme aquí para escoitala

Versión de Roi Casal . Preme aquí para escoitala.

Madialeva. Se queres escoitar esta versión, preme aquí.

Abr 262020
 

É xa tempo de erguer a Liberdade,
de saír deste noxo e deste abismo
para poñer en alto a dignidade,
a ira, a rebelión, o inconformismo.

É tempo preciso para se alzar,
de enterrar dunha vez a tiranía
e erguer a nosa fe como un cantar
pra traguer a pureza e a alegría.

É o tempo do combate, do clamor,
da afirmación enteira máis baril.
É o tempo do incendio abrasador
baixo este ceo purísimo de abril.

É tempo de ofrendar a propia vida,
de vestir o uniforme de soldado.
É tempo de ir coa fronte erguida
pra facer un mañá esperanzado.

Abril fixo xurdir rosas vermellas,
toxos arnais e estripos feridores.
É tempo de gadañas e de rellas,
de seiturar a traizón, os traidores.

Galiza é, dende agora, chama acesa,
un agromar de papoulas a florir,
unha fouce xigante, unha promesa,
unha vontade absoluta de porvir

Galiza é o empeño máis fermoso,
o pulo transcendente máis cabal,
un ideal vivo, virxe e poderoso,
unha desperta conciencia comunal.

Este é tempo de loita, de xenreira.
É tempo de semente e de colleita.
O tempo de que agrome a Primaveira
pra levantar á Terra tan maltreita!

Manuel María (1989), Abril de lume e ferro.

Versión da Quenlla. Preme aquí para escoitala.

Abr 212020
 

I. HAI UNHA VOZ
Hai unha voz
no tempo de Galicia
Hai unha voz sen verbas
que todos escoitamos no silencio
Lembrando nomes pra que naza o millo

Chámase morte ou mágoa
Xuramento de anguria
Soidade
Pensamento de pedra
Chámase berro e fonte
e desarrimo

Chámase olvido
E chámase arelanza
Ou vida ou liberdade ou compaña dos nosos
Chámase soño ou morte
lar
saudade

Chámase choiva que lourea os froitos

Hai unha voz
Chámase Rosalía
Sete letras de laio
Saudade
dunha fala ferida

Esperanza dun mundo
que inda fica nun berro
de liberdade
Hai unha voz
A súa
Benzoada

II. CANTIGA FUNERAL DE PADRÓN
Campanas de Bastabales
tocade por Rosalía
Tocade

Xa non chove miudiño
Xa non choven orballadas
Choven negras soidades
Chorade por Rosalía
Chorade

Que vai de dolor ferida
por un agoiro de mágoas
Sen arrimo. Sen adaxe
Soade

Xa non madurece o millo
pola beira de Lestrove
Hai feridas sen idade
Chorade

Que vai unha sombra negra
pola banda de Laíño
chamando por Rosalía
Tocade

Velaivai a negra sombra
no cemiterio de Adina
asombrando a Rosalía
Pregade

III. BENZOADA
Benzoados os tempos
do infortunio
que fixeron posible esa voz silandeira
Rosalía

Benzoadas
todas as nordesías
que asulagan
teus salaios de acibro

Benzoada sexa
a túa orfandade
que nos fire a todos
entrañablemente

Benzoada a fontela de anceios de morte
que asulagou
o teu vivir
a carón da meirande das mágoas

Benzoados os espacios e os tempos
as dúas coordenadas
que te crucificaron
con cravos de ferro ou de amor

Rosalía
Benzoada sexas pola túa voz

Pozo Garza, Luz

Desde a Asociación Socio-Pedagóxica Galega e desde o equipo que conforma Son de Poetas queremos dedicarlle esta entrada á poeta e académica Luz Pozo Garza, falecida recentemente.

O día 21 de xullo de 2017, a Real Academia Galega organizou unha homenaxe á autora. Con este motivo, o compositor Gabriel Bussi adaptou tres dos seus textos dedicados a Rosalía A interpretación correu a cargo da soprano Patricia Rodríguez Rico, acompañada do Quinteto Cimarrón.

O profesor Gabriel Bussi compartiu connosco a gravación daquel acto que agora vos ofrecemos.

Listen to “Luz Pozo Graza, 3 poemas a Rosalía. Adpt. G. Bussi, quintto cordas Cimarrón, Pat. Rdz. Rizo soprano. RAG, A Coruña 21-07-2017” on Spreaker.

Concerto

Abr 202020
 

Naquela cidade
onde unha rapaza escribía un diario secreto
na noite
mentres o soño desvalido semellaba finxir
silencios compartidos
nesa vella cidade do norte
o primeiro poema de amor flutuaba
coma un blues nostálxico na noite.


Só quería saber
por qué as cordas permanecen vibrando coma labios
e qué queda do diario secreto
na noite desvalida.

Querería saber daquel río esvaído do soño
tal unha despedida sen retorno,
do silencio curvado nunha praza deserta e antiga.
¿Onde vai o primeiro poema de amor

a materia sonora dun blues fuxidío
a inocencia primeira?

Pozo Garza, Luz, (1986), Códice Calixtino.

Versión de Gelria

Abr 202020
 

Ondas do mar de Viveiro
o hourizonte está valeiro
sin amigo.

O hourizonte está pechado
meu amigo foi levado
meu amigo

A terra perdeu o vento
Eu perdín o meu contento
sin amigo

I o ar quedouse delgado
Sin os paxaro lembrado
meu amigo.

Ondas do mar do meu peito
afeito a ti, ben afeito,
meu amigo.

Ondas que ven ferir
ollade si vedes vir
meu amigo!

Ondas para me eu morrer,
si podérades traguer
meu amigo

As ondas lentas do mar levado
beixan a pedra no seu noivado.

Luz Pozo Garza, 1955

Versión de Suso Vaamonde