– XVII – Mais vé que o meu corazón é unha rosa de cen follas, i é cada folla unha pena que vive apegada noutra. Quitas unha, quitas dúas, penas me quedan de sobra; hoxe dez, mañán corenta, desfolla que te desfolla… ¡O corazón me arrincaras desque as arrincares todas!

– XVI – Cando era tempo de inverno pensaba en donde estarías, cando era tempo de sol pensaba en donde andarías. ¡Agora… tan soio penso, meu ben, si me olvidarías!

– XV – A un batido, outro batido, a unha dor, outro delor, tras dun olvido, outro olvido, tras dun amor, outro amor. I ó fin de fatiga tanta e de tan diversa sorte, a vellés que nos espanta, ou o repousar da morte.

– XIV – Aquel romor de cántigas e risas, ir, vir, algarear; aquel falar de cousas que pasaron i outras que pasarán; aquela, en fin, vitalidade inquieta xuvenil, tanto mal me fixo, que lles dixen: Ivos e non volvás. Un a un desfilaron silenciosos por aquí, por alá, tal como cando as contas dun rosario […]

– XIII – Xa nin rencor nin desprezo, xa nin temor de mudanzas, tan só unha sede… unha sede dun non sei qué que me mata. Ríos da vida, ¿onde estades? ¡Aire!, que o aire me falta. -¿Que ves nese fondo escuro? ¿Que ves que tembras e calas? -¡Non vexo! Miro, cal mira un cego […]

– XII – Hoxe ou mañán, ¿quen pode decir cando? Pero quisais moi logo, viranme a despertar, i en vez dun vivo, atoparán un morto. Ó rededor de min levantaranse xemidos dolorosos, aies de angustia, choros dos meus fillos, dos meus filliños orfos. I eu sin calor, sin movemento, fría, muda, insensibre a todo así […]

– XI – Cando un é moi dichoso, moi dichoso, ¡incomprensibre arcano!, casi que -n’e mentira anque a pareza- lle a un pesa do ser tanto. ¡Que no fondo ben fondo das entrañas hai un deserto páramo que non se enche con risas nin contentos, senón con froitos do delor amargos! Pero cando un tén […]

– X – Unha vez tiven un cravo cravado no corazón, i eu non me acordo xa se era aquel cravo de ouro, de ferro ou de amor. Soio sei que me fixo un mal tan fondo, que tanto me atormentou, que en día e noite sin cesar choraba cal chorou Madanela na pasión. «Señor, […]

– IX – Paz, paz deseada: Pra min, ¿onde está? Quixais n’hei de tela… ¡N’a tiven xamais! Sosego, descanso, ¿onde hei de o atopar? Nos mals que me matan, na dor que me dan. ¡Paz!, ¡paz, ti es mentira! ¡Pra min non a hai!

– VIII – Alá, pola alta noite, á luz da triste e moribunda lámpara, ou antre a negra oscuridad medosa, o vello ve pantasmas. Uns son árbores muchos e sin follas, outros, fontes sin auguas, montes que a neve eternamente crube, ermos que nunca acaban. I ó amañecer do día, cando ca última estrela aqueles […]