Co sono da inocencia,
que non turban remorsos da concencia,
i a Virxen \u00f3 seu lado
dorm\u00edan os meus \u00e1nxeles na cuna,
cando, \u00e1s furtadas, nun sereno d\u00eda,
co peito palpitante de alegr\u00eda
soia sa\u00edn en busca da fertuna.<\/p>\n
I\u00f1a tras dun tesouro cobisado,
de todos i\u00f1orado,
mais do que solasmentes eu sab\u00eda;
e n\u2019era s\u00f3 de prata, nin s\u00f3 de ouro
aquel sin par tesouro,
que era de un canto deseiar pod\u00eda.<\/p>\n
Nunca eu fora nin rica nin dichosa,
i \u00f3 ver que para selo
s\u00f3 me faltaba o gordo dun cabelo,
de seca espi\u00f1a me tornara en rosa.
E como virxen pura
que por primeira vez sinte a dozura
das inquiet\u00fas do amor, as\u00ed eu sent\u00eda
que algo en min dorm\u00eda,
despertaba, cham\u00e1ndome \u00e1 ventura.<\/p>\n
Por eso, dando \u00f3 olvido
as penas que me houberan consumido
dendes de que nacera,
v\u00eda a terra i o ceo cor de esperanza,
i \u00f3 meu redor, perene primadera.<\/p>\n
\u00a1Cal o sol relumbraba!
\u00a1Que mansamente marmuraba o r\u00edo!
I o paxari\u00f1o voador cantaba,
mentras que eu cami\u00f1aba
lixeira \u00f3 meu av\u00edo.<\/p>\n
Tal como a neve, albeas,
as roupas ias mara\u00f1as
tendidas nas silveiras e as monta\u00f1as,
xa en raro, xa \u00e1s moreas,
cal pinta a branca nube o ceo sereno,
brilando \u00f3 sol pintaban o paisaxe
coma ning\u00fan ameno.<\/p>\n
Cabo da r\u00eda na ribeira verde,
a cal gana, a cal perde,
xogaban os rapaces ca onda escrava;
a anxeli\u00f1o tocaba
en un lugar veci\u00f1o,
e anque os pais do meni\u00f1o
\u00f3 enterralo choraban que part\u00edan,
compas\u00edvo-los vellos
\u201d\u00a1de cantas penas se librou!\u201d, dec\u00edan.<\/p>\n
En tanto os carros sin parar chirraban,
mentras \u00f3 seu comp\u00e1s os carreteiros
despaciosos cantaban;
e aqu\u00ed a fonte corr\u00eda,
al\u00e1 nunha canteira resoaban,
met\u00e1licos, os picos dos pedreiros.
M\u00e1is preto, os cans ladraban
i antre a follax o vento rebul\u00eda
indo das encanadas \u00f3s outeiros…
\u00a1Canta paz!, \u00a1canto sol!, \u00a1canta alegr\u00eda!<\/p>\n
\u201c\u00a1\u00d3 fin, sorte, cansache!
i o qui\u00f1\u00f3n que famenta me negache
na hirencia dos praceres,
d\u00e1ndome s\u00f3 o das ansias e as peleas,
cal a aqu\u00e9s que ben queres,
ora darasmo en gustos \u00e1s mancheas\u201d.<\/p>\n
Esto eu iba dicindo,
de dichosa cal n\u2019outra presumindo,
mentras que cami\u00f1aba
tan contenta e segura
de atopar a fortuna en que esperaba,
cal sei que atopa a Dios quen o precura.<\/p>\n
Antre buxos e silvas agachado,
o encanto desexado
estaba como merlo no seu ni\u00f1o,
polo romor das auguas arrolado
do apartado mo\u00ed\u00f1o…
Eu d\u00edn volta \u00e1 devesa,
pasei a corredoira da Codesa,
\u00a1i \u00f3 fin cheguei…!, i enriba dunha lousa,
un nobre cabaleiro
coa s\u00faa pruma enrisada no sombreiro,
e vestido de seda e pedrer\u00eda
a estilo da treidora mourer\u00eda,
dou en chamarme arteiro,
cun modo loumi\u00f1eiro
que do ceo, non da terra, parec\u00eda.<\/p>\n
\u201c\u00a1El \u00e9!\u201d, dixen \u00f3 punto temerosa…
Mais o do encanto, afeito
seica a tratar con damas dende antano,
sin que de verme se atopase estrano,
dende lonxe cham\u00e1ndome sorr\u00eda.<\/p>\n
I o ceo p\u00f3ndose foi de cor de rosas,
mentras nas carballeiras e encanadas
sopraban unhas brisas repousadas,
soaves e saudosas,
cal promesas compridas si esperadas.<\/p>\n
Eu non sei que sent\u00eda
vendo que el en chamarme prosegu\u00eda,
pois antre ansiosa i adusta,
cunha valor que asusta
funme indo cabo del, de gozo chea,
cal palomi\u00f1a vai tras da candea.<\/p>\n
Ti\u00f1a nas mans un cetro adiamantado;
bateu con el na laxe misteriosa
que se abreu, como se abre do granado
o froito sazonado;
e con voz harmoniosa
e garrido sembrante,
\u201d\u00a1Vamos! \u2013me dixo gasalleiro., \u00a1adiante!\u201d<\/p>\n
E fun cal folla inxel vai ca encalmada
corrente, que primeiro asosegada
a arrastra na s\u00faas auguas crista\u00ed\u00f1as
pra darlle sepultura cari\u00f1osa
nas orelas veci\u00f1as,<\/p>\n
e que dempois a leva, arrebatada
pola negra enxurrada,
\u00f3s abismos da mare tormentosa.<\/p>\n
\u00a1E entrei pensando penetrar no ceo!
\u00bfPor que ten a maldade forza tanta?
Pois canto \u00e1 vista encanta
e nos finxe o ardent\u00edsimo deseo
nunca farto nin cheo,
al\u00ed os meus ollos viron, e prendados
quedaron como nunca e namorados.<\/p>\n
Do tesouro escondido
o brilo e fermosura,
\u00bfa quen que fose de muller nacido,
a que mortal criatura
n\u2019a houbera contrubado e seducido?<\/p>\n
E na lumieira i antreaberta porta,
sin astreverme, de primeiro ausorta,
a vixiar da espr\u00e9ndida morada
unha tras doutra estensa galer\u00eda,
cal si quedase para todo morta
menos para o que v\u00eda,
escramei no supremo da al
\negr\u00eda:<\/p>\n
\u201c\u00a1Aqu\u00ed Dios, aqu\u00ed as dichas do universo
sin voltas nin reverso;
aqu\u00ed o que a maxinar nunca chegara
a comprida ventura,
que nunca outra topara
m\u00e1is grande, nin m\u00e1is santa, nin m\u00e1is pura!\u201d<\/p>\n
Tal brasfemei, sin medo nin coidado.
\u00a1Tola de min, ceg\u00e1bame o pecado!
I aquel brilo que v\u00eda
\u00f3 par que me alentaba a fantes\u00eda
daba comprida fe do ben buscado.<\/p>\n
Pensando que por sorte
\u00f3 para\u00edso terreal chegara
i era verdade, a dicha que so\u00f1ara,
sin me acordar da vida nin da morte,
olvidando o pasado i o presente
co porvir xuntamente,
soio pensei en abarcar nun punto
aquel tanto ben xunto,
i\u00f1orado da xente.<\/p>\n
Co poder do que pode, erguinme altiva
sin coidar canto a humana natureza
\u00e9 falibre e cativa;
e maxinando eterna fonte viva
tanta e tanta riqueza
como ante min soberba se ostentaba,
dixen seguindo \u00f3 hermoso cabaleiro:
-Xa que vos atopei tan lixonseiro
pra gozar logo do que \u00e9 meu, dicime
por onde debo encomenzar primeiro.<\/p>\n
-Por onde v\u00f3s quer\u00e1s, reina e se\u00f1ora,
-contestou gasalloso
co seu falar gracioso-,
que \u00e9 voso canto aqu\u00ed vos enamora;
pero v\u00f3s e mais eu antes bebamos
nesta copa dourada
polos mals que nos deixan e deixamos,
i os bes que nos sorr\u00edn dende a alborada
dunha ma\u00f1\u00e1n de abril nunca acabada.<\/p>\n
-\u00a1Pois bebamos!, \u00a1bebamos!-
repet\u00edn eu, trubada e non de vi\u00f1o,
sin que sinal da cruz antes fixese
pra que ben me emprestase o que bebese…
I hastra o l\u00edquido fresco e crista\u00ed\u00f1o
os dous nos abaixamos
e ambas bocas mollamos…<\/p>\n
Nunca me olvidarei daquel momento
de inmensa dicha e de infernal tormento,
pois de dentro da copa
sa\u00edndo de repente
unha e outra cabeza de sarpente
contra min se volveno desatadas,
e todas xuntamente
a un tempo asubiaron,
e nas entra\u00f1as mesmas
o aguill\u00f3n pezo\u00f1oso me encravaron.<\/p>\n
Ca\u00edn, ca\u00edn ferida
e case que sin vida,
e inda enriba de min, feras volveno
co seu mortal veneno
unha i outra sarpente maldecida.<\/p>\n
Cal br\u00e9tema espallada
polo Sur, na encanada
dispareceu o lindo cabaleiro,
i espesa nube de treb\u00f3s pre\u00f1ada,
partindo da sombrisa Compostela,
que o conf\u00edn lexano se trasv\u00eda
cal se trasv\u00e9 na tarde morimunda
a raia sin fulgor da noite fr\u00eda,
veu contrubar a mi\u00f1a mente inxela.<\/p>\n
I ali enriba da lousa
en donde \u00e1 ma\u00f1ecida o corvo pousa,
atopeime depronto sin ventura,
das mi\u00f1as doces ilusi\u00f3s despida,
soia e probe cal n\u2019outra criatura,
envenenada, triste e malferida.<\/p>\n
E non sei qu\u00e9 voz ronca marmuraba
co vento que soaba:
\u201dComa ti, mal tesouro,
que aqu\u00ed dexou o mouro
e que a cubiza alaba,
son os encantos todos terreales:
a tan grandes pracers, tan grandes males.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Co sono da inocencia,que non turban remorsos da concencia, i a Virxen \u00f3 seu ladodorm\u00edan os meus \u00e1nxeles na cuna,cando, \u00e1s furtadas, nun sereno d\u00eda,co peito palpitante de alegr\u00edasoia sa\u00edn en busca da fertuna. I\u00f1a tras dun tesouro cobisado, de todos i\u00f1orado,mais do que solasmentes eu sab\u00eda;e n\u2019era s\u00f3 de prata, nin s\u00f3 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[3],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/113"}],"collection":[{"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=113"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/113\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=113"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=113"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/literaria\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=113"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}