Son de poetas

Teño unha dor que me canta no peito como unha rula en gaiola fechada. Ela me fai arrincarme do leito pra facer versos á lus da alborada. Fun cazador incansable de estrelas fixen con elas licor de ilusión. O meu… Read more ›

Douscentos mil quilómetros afastam-te de Vénus Nom estranhes que o amor nom te seja propício. Desde a terra em que vives até ao terceiro céu, hai demasiada distância. De planeta a planeta nom poderás voar sem as asas de Eros… Read more ›

ADMINISTRAR O CAPITAL DO NOSO DESTINO,é unha forma de viver.Querer trocar a moeda do nosso destinoé umha forma de morrer.Aquilo é próprio de ti,isto de min.Vive, pois, Phoénix, a tua vida,mentras eu morro a miña morte.Hai um além que se… Read more ›

Ricardo Carvalho Calero, s. XX Read more ›

Un cabelo de anxo pendurado do ceo, se non é a espada de Democles é adival para o espírito, ximio equilibrista, que, nel agareado, pode arrandear sobre a terra e crer que é a araña dun fío tirado do seu… Read more ›

Deus Pola veira do mare, os meus ollos nos teus, as miñas maus nas túas, un día camiñamos. As froles da ilusión, en rescendentes ramos se abrían no meu peito. Mais non quixo Deus. As rosas, ó teu paso, murchábanse… Read more ›