Cando nas noites de luar caladas
\nv\u00eda unha estrela polo ceo correr,
\ndec\u00eda mi\u00f1a nai, cas maus direitas:
\n“\u00a1Dios te gu\u00ede con ben!”<\/p>\n\n\n\n
Dende ent\u00f3n, cando vexo que un gallego
\na terra deixa onde infel\u00eds naceu,
\ni achego busca noutras praias, digo:
\n“\u00a1Gu\u00edete Dios!” tam\u00e9n.<\/p>\n\n\n\n
Non o culpo, \u00a1coitado!, non o axo,
\nnon pido pragas nin castigos pra el,
\nnin de que \u00e9 dono de coller me esquezo
\npra onde lle convi\u00f1er.<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Que aquel que deixa seu natal curruncho
\ne f\u00f3ra dos seus eidos pon os p\u00e9s,
\ncando troca o seguro polo incerto,
\nmotivos ha de ter!<\/p>\n\n\n\n
Preguntaille, e diravos que sin rego
\no milleiral, o lume sin card\u00e9s,
\nsin herba o gando e sin traballo o home
\nnon se poden manter.<\/p>\n\n\n\n
Diravos, si, que \u00e9 pouco canto gana
\npr\u00e1s arcas do se\u00f1or e pr\u00e1s do Rei,
\n\u00a1fai un mes que non comen cousa quente
\nos fillos i a muller!<\/p>\n\n\n\n
E diravos que porque dus destrales
\nmercou nunha ocasi\u00f3n us poucos bes
\n\u00a1xuroulle o crego non lle dar sagrado
\nsi chegar a morrer!<\/p>\n\n\n\n
I havos decir que lonxe, al\u00e1 moi lonxe,
\nal\u00e9n do mar que o vai tragar tal ves,
\nsi libert\u00e1, si pan non logra, santa
\ntumba ter\u00e1 xiquer\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u00bfQuen sodes v\u00f3s, chorosos niquitates,
\nru\u00eds louvadores dun Poder cruel,
\nque as alas de ouro dun esprito libre
\nagrilloar quer\u00e9s?<\/p>\n\n\n\n
\u00bfPor virt\u00fa de cal pr\u00f3vida promesa,
\nen nome de que Dios, nin de que lei
\nquer\u00e9s que aquel que \u00e1 morte condenastes
\nnon fuxa, si puder?<\/p>\n\n\n\n
\u00bfQue lle ofrecedes na nativa terra
\na ese que a cruzar vai mares de fel?
\n\u00bfResinaci\u00f3n? -Con ela non se come\u2026
\n\u00bfFe? -\u00a1Non lle basta a fe!\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Correde o velo que a Xusticia encubre!
\nDaille traballo, libert\u00e1, saber\u2026
\n\u00a1Non \u00e9 dina dos \u00f3sos de seus fillos
\npatria que os non mant\u00e9n!<\/p>\n\n\n\n
Dicen que como o Mi\u00f1o, o noso pobo
\nna terra donde nace quer morrer;
\npero o sono do r\u00edo \u00e9 sosegado
\ni o deste non o \u00e9.<\/p>\n\n\n\n
O r\u00edo ten un leito mulidi\u00f1o,
\nperfumado de rosas e crav\u00e9s;
\ntam\u00e9n ti\u00f1a outro o pobo, mais\u2026 vend\u00e9ronllo
\ni agora non o ten.<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Deixaino que o adiquira donde poida!
\nDeixade \u00f3 gafo Xob co fol \u00e1 res
\nbuscar o muladar onde se espiolle.
\n\u00bfSanar\u00e1?\u2026 Pode ser.<\/p>\n\n\n\n
A civilizaci\u00f3n i as anduri\u00f1as
dunhas terras pr\u00e1s outras van e v\u00e9n;
querer que non emigren e matalas
o mesmo ven a ter.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Curros Enr\u00edquez, M. <\/a>, (1880), Aires d’a mi\u00f1a terra<\/em>. <\/p>\n\n\n\n