Castellanos de Castilla,
tratade ben \u00f3s galegos;
cando van, van como rosas;
cando v\u00e9n, v\u00e9n como negros.<\/p>\n\n\n\n
Cando foi, iba sorrindo,
cando ven, vi\u00f1a morrendo;
a luci\u00f1a dos meus ollos,
o amanti\u00f1o do meu peito<\/p>\n\n\n\n
Aquel m\u00e1is que neve branco,
aquel de dozuras cheo,
aquel por quen eu viv\u00eda
e sen quen vivir non quero.
Foi a Castilla por pan
e saramagos lle deron;
d\u00e9ronlle fel por bebida.
peni\u00f1as por alimento.<\/p>\n\n\n\n
D\u00e9ronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo\u2026
\u00a1Castel\u00e1ns, castel\u00e1ns,
tendes coraz\u00f3n de fero!<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Ai!, no meu corazonci\u00f1o
xa non pode haber contento,
que est\u00e1 de dolor ferido,
que est\u00e1 de loito cuberto.<\/p>\n\n\n\n
Morreu aquel que eu quer\u00eda
e para min non hai consolo:
so hai para min, Castilla,
a mala lei que che te\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n
Permita Deus, castel\u00e1ns,
castel\u00e1ns que aborrezo,
que antes os galegos morran
que ir a pedirvos sustento.<\/p>\n\n\n\n
Pois tan mal coraz\u00f3n tendes,
secos fillos do deserto,
que se amargo pan vos ga\u00f1an,
d\u00e1desllo envolto en venero.<\/p>\n\n\n\n
Al\u00f3 van, malpocadi\u00f1os,
todos de esperanzas cheos,
e volven, \u00a1ai!, sen ventura
cun caudal de desprezos.<\/p>\n\n\n\n
Van probes e tornan probes,
van sans e tornan enfermos,
que anque eles son como rosas,
trat\u00e1delos como negros.<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Castel\u00e1ns de Castela,
tendes coraz\u00f3n de aceiro,
alma coma as penas dura,
e sen entra\u00f1as o peito!<\/p>\n\n\n\n
En tros de palla sentados,
sen fundamentos, soberbios,
pensas que os nosos filli\u00f1os
para servirvos naceron.<\/p>\n\n\n\n
E nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamento
coubo en m\u00e1is fatuas cabezas
ni en m\u00e1is fatuos sentimentos.<\/p>\n\n\n\n
Que Castela e Castel\u00e1ns,
todos nun mont\u00f3n, a eito,
non valen o que unha herbi\u00f1a
destes nosos campos frescos.<\/p>\n\n\n\n
S\u00f3 pezo\u00f1osas charcas
detidas no ardente solo
tes, Castela, que humedezan
eses teus labios sedentos.<\/p>\n\n\n\n
Que o mar deixoute esquecida
e lonxe de ti correron
as brandas augas que traen
de plantas sen sementeiros.<\/p>\n\n\n\n
Nin \u00e1rbores que dean sombra,
nin sombra que preste alento\u2026
Chaira e sempre chaira,
deserto e sempre deserto\u2026<\/p>\n\n\n\n
Esto che tocou, coitada,
por herdanza no universo,
\u00a1miserable fanfurri\u00f1eira!,
triste herdanza foi por certo.<\/p>\n\n\n\n
En verdade non hai, Castela,
nada coma ti tan feo,
que a\u00ednda mellor que Castela
valera dicir inferno.<\/p>\n\n\n\n
\u00bfPor que al\u00f3 fuches, meu ben?
\u00a1Nunca tal houberas feito!
\u00a1Trocar campi\u00f1os floridos
por tristes campos sen rego!<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Trocar tan claras fonti\u00f1as,
r\u00edos tan murmuradores
por seco polbo que nunca
mollan as b\u00e1goas do ceo!<\/p>\n\n\n\n
Mais, \u00a1ai!, de onda min te fuches
sen d\u00f3 do meu sentimento,
e al\u00f3 a vida che quitaron ,
al\u00f3 a morti\u00f1a che deron.<\/p>\n\n\n\n
Morriches, meu queridi\u00f1o,
e para min non hai consolo,
que onde antes te v\u00eda, agora,
xa solo unta tomba vexo.<\/p>\n\n\n\n
Triste como a mesma noite,
farto de dolor o peito,
p\u00eddolle a Deus que me mate,
porque xa vivir non quero.<\/p>\n\n\n\n
Mais en tanto non me mata,
castel\u00e1ns que aborrezo,
hei, para vergonza,
heivos de cantar xemendo:<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Castellanos de Castilla Castro, R.<\/a> (1863), Cantares Gallegos<\/em> <\/p>\n\n\n\n
Tratade ben \u00f4s gallegos;
Cando van, van como rosas
Cando v\u00ean, v\u00ean como negros!<\/em><\/p>\n\n\n\n