Fal\u00e1bamos das praias e ard\u00eda par\u00eds como no cine. Fal\u00e1bamos das casas de ceo e ventre deserto porque no centro de n\u00f3s mesmos cerraban os ollos. E tardei en escribirche e contarche o que se sente agora que nada \u00e9 como dic\u00edas. Agora que esperto e vexo o meu corpo respirar con forza. Penso nelas e penso en ti mentres o vento segue mat\u00e1ndose na mi\u00f1a casa. E segue sendo triste. Tan triste como a que comprende.<\/p>\n\n\n\n
Quero contarche a mi\u00f1a historia de bailarina, os meus vestidos de princesa sen corpo e sen vestidos. Aqu\u00ed todas sentiron chorar os seus fillos dentro. A vida era o seu manto de humidosas como un templo, como o pazo da aldea cerc\u00e1ndoas. E no forno de pedra, entre as edras, par\u00edan as gatas dos veci\u00f1os. Dous s\u00e9culos de enfermidades fermosas e irm\u00e1ns asm\u00e1ticas. De olor a terra pisada todos os d\u00edas. Porque por onde pasas puido nacer a vida que che faltou para querela e que te deixe morrer entre os seus brazos.<\/p>\n\n\n\n
Pero o meu sangue non avanza nas veas como as t\u00faas palabras ou a t\u00faa relixi\u00f3n. Son a outra espida de credo e cando visitamos as ru\u00ednas do teatro recito a t\u00faa pel a escuras e sei c\u00f3mo cae un imperio. Fronteiriza na derrota porque s\u00f3 nos l\u00edmites se conquista o centro.<\/p>\n\n\n\n
Pero os cimentos. Hai algo que non te\u00f1o nos cimentos. Todo un cami\u00f1o cara atr\u00e1s recollendo traxes de voda secos nos armarios, e logo repetindo que todo o que tes \u00e9 teu, dende a superficie ao centro da terra \u00e9 teu. Pero se me arrastro at\u00e9 o fondo nada existe na escuridade que me debes como herdeira desa terra. Non me podes pagar m\u00e1is.<\/p>\n\n\n\n
Se existe alg\u00fan deserto que non me cruce, son a primeira desertora do cami\u00f1o, a iniciada aos seus p\u00e9s. Toda renuncia levanta pedras para lapidar alg\u00fan silencio. E alg\u00fan d\u00eda ese silencio ser\u00e1 o teu cando saias a buscalo.<\/p>\n\n\n\n
So\u00f1ei este mundo. Sab\u00eda cada espacio. E li\u00f1as volumes que non te\u00f1o. Pero cando marches cercado no pantano que xa non respira, cando cruces as augas que xa non respiran, tende a lingua para min dende o principio dos tempos, que saiba a orixe dalgunha boca triste e forte como se morde, como se volves.<\/p>\n\n\n\n
Porque nada destr\u00fao que non sexa. E se volves, habita<\/p>\n\n\n\n
este corpo que entra\u00f1as horas,<\/p>\n\n\n\n
e que entra\u00f1as horas repitas<\/p>\n\n\n\n
que entra\u00f1as horas.<\/p>\n\n\n\n