Pasa, r\u00edo, pasa, r\u00edo,
co teu maino rebulir;
pasa, pasa antre as froli\u00f1as
color de ouro e de marfil,
a quen cos teus doces labios
tan doces cousas lle dis.
Pasa, pasa, mais non vexan
que te vas ao mar sin fin,
porque estonces, \u00a1ai, probi\u00f1as,
c\u00e1nto choraran por ti!
\u00a1Si souperas qu\u00e9 estra\u00f1esa,
si souperas qu\u00e9 sofrir
desque del vivo apartada
o meu coras\u00f3n sent\u00edu!
Tal me acoden as soidades,
tal me queren afrixir,
que inda m\u00e1is feras me afogan,
si as quero botar de min.
I \u00a1ai, qu\u00e9 fora das froli\u00f1as
v\u00e9ndote lonxe de s\u00ed
ir pola verde ribeira,
da ribeira do Carril!<\/p>\n\n\n\n
Pasa, pasa caladi\u00f1o,
co teu manso rebulir,
cami\u00f1o do mar salado,
cami\u00f1o do mar sin fin;
e leva estas lagrimi\u00f1as,
si has de chegar por al\u00ed,
preti\u00f1o dos meus amores,
preti\u00f1o do meu vivir.
\u00a1Ai, qu\u00e9n lagrimi\u00f1a fora
pra ir, meu ben, unda ti…!
\u00a1Qu\u00e9n fixera un cami\u00f1i\u00f1o
para pasar, ai de min!<\/p>\n\n\n\n
Si o mar tivera barandas,
f\u00f3rate ver ao Brasil;
mais o mar non ten barandas,
amor meu, \u00bfpor d\u00f3nde hei de ir? <\/p>\n\n\n\n
Castro, R.<\/a> (1863), Cantares Gallegos<\/em> <\/p>\n\n\n\n