{"id":1150,"date":"2021-02-28T00:35:00","date_gmt":"2021-02-27T23:35:00","guid":{"rendered":"http:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/sondepoetas\/?p=1150"},"modified":"2020-05-20T13:32:35","modified_gmt":"2020-05-20T11:32:35","slug":"campanas-de-bastabales-rosalia-de-castro","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/sondepoetas\/2021\/02\/28\/campanas-de-bastabales-rosalia-de-castro\/","title":{"rendered":"Campanas de Bastabales. Rosal\u00eda de Castro."},"content":{"rendered":"\n

\n Campanas\nde Bastabales,
\nCando vos oyo tocar,
\nM\u00f3rrome de so\u00eddades.<\/em><\/p>\n\n\n\n

l.

Cando vos oyo tocar,
Campani\u00f1as, campani\u00f1as,
Sin querer torno \u00e1 chorar.

Cando de lonxe vos oyo,
Penso que por min chamades,
E das entra\u00f1as me doyo.

D\u00f3yome de dor ferida,
Qu’ antes ti\u00f1a vida enteira,
Y oxe te\u00f1o media vida.

Solo media me deixaron
Os que d’ al\u00f3 me trouxeron,
Os que d’ al\u00f3 me roubaron.

Non me roubaran, traidores,
\u00a1Ay! uns amores toli\u00f1os,
\u00a1Ay! uns toli\u00f1os amores.

Qu’ os amores xa fuxiron,
As soidades vi\u00f1eron…
De pena me consumiron.


II.

Al\u00f3 p\u00f3 la ma\u00f1anci\u00f1a
Subo enriba dos outeiros,
Lixeiri\u00f1a, lixeiri\u00f1a.

Com’ un-ha craba lixeira,
Para oir das campani\u00f1as
A batalada pirmeira.
.
A pirmeira d’ alborada
Que me traen os airi\u00f1os,
Por me ver mais consolada.

Por me ver menos chorosa,
Nas sus alas m\u00e1 traen
Rebuldeira e queixumbrosa.

Queixumbrosa e retembrando
Por antr’ e verd’ espesura,
Por antr’ o verde arborado.

E p\u00f3 la verde pradeira,
Por riba da veiga llana,
Rebuldeira e rebuldeira.


III.

Paseni\u00f1o, paseni\u00f1o,
Vou p\u00f3 la tarde calada,
De Bastabales cami\u00f1o.

Cami\u00f1o do meu contento;
Y en tant’ o sol non s’ esconde,
Nun-ha pedri\u00f1a me sento.

E sentada estou mirando,
Com’ \u00e1 lua vay sahindo,
Com’ \u00f3 sol se vay deitando.

C\u00e1l se deita, c\u00e1l s’ esconde
Mentras tanto corre \u00e1 lua
Sin saberse para donde.

Para donde vay tan soya,
Sin qu’ \u00e1 os tristes qu’ \u00e1 miramos
Nin nos fale, nin nos oya

Que si oira e nos falara,
Moitas cousas lle dixera,
Moitas cousas lle contara.


IV.

Cada estrela, o seu diamante;
Cada nube, branca pruma,
Trist’ \u00e1 lua marcha diante.

Diante marcha crarexando
Veigas, prados, montes, rios,
Dond’ \u00f3 dia vay faltando.

Falt’ \u00f3 dia, e noit’ escura
Vaixa, vaixa, pouc’ \u00e1 pouco,
Por monta\u00f1as de verdura.

De verdur’ e de follaxe,
Salpicada de fonti\u00f1as
Vaixo \u00e1 sombra do ramaxe.

Do ramaxe donde cantan
Paxari\u00f1os piadores,
Que c’ \u00e1 aurora se levantan.

Que c’ \u00e1 noite s’ adormecen
Para que canten os grilos
Que c’ as sombras aparecen.


V.

Corre \u00f3 vento, \u00f3 rio pasa,
Corren nubes, nubes corren
Cami\u00f1o da mi\u00f1a casa.

Mi\u00f1a casa, meu abrigo,
Vanse todos, eu me quedo,
Sin compa\u00f1a, nin amigo.

Eu me quedo contemprando
As laradas d’ \u00e1s casi\u00f1as
Por quen vivo suspirando.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ven \u00e1 noite… morre \u00f3 dia,
As campanas tocan lonxe
O tocar d’ Ave Maria.<\/em>

Elas tocan pra que rece,
Eu non rezo, qu’ os saloucos
Afogandome parece
Que por min t\u00ean que rezar;
Campanas de Bastabales,
Cando vos oyo tocar,
M\u00f3rrome de soidades<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Castro, Rosal\u00eda de <\/a>(1880), Follas Novas<\/em>. <\/p>\n\n\n\n

\n