Non che digo nada…<\/em> I Meni\u00f1a ben vestida, V\u00e9xote al\u00f3 antre os millos, Casada casadi\u00f1a, Cando mirar te miro, E ti, roxa roxi\u00f1a, Vas pola ma\u00f1anci\u00f1a E ti, rap\u00e1s garrido, Ti falar\u00e1s de amores Mais tantas cousas vexo II E que algo deprendera, Xa non che val, Farruco, Xa sendo noite escura Si eres franc\u00e9s, meu vello, Por eso, meu velli\u00f1o, Sin entender un ele, Ver\u00e1s cor de sireixa Ver\u00e1s qu\u00e9 revolturas, Ti pensar\u00e1s que aquesto Deprende, meu velli\u00f1o, Castro, Rosal\u00eda de <\/a>(1880), Follas Novas<\/em>. <\/p>\n\n\n\n
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
Pasan naquesta vida
cousi\u00f1as tan estra\u00f1as,
tan raros feitos vense
neste mundo de trampa;
tantos milagres vellos,
tan novas insinanzas,
e tan revoltos allos
con noe s de ensaladas,
que non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
meni\u00f1a ben calzada,
quen ten roupa de cote,
quen ten roupa de garda;
meni\u00f1a que ben folga,
meni\u00f1a que anda maja,
i \u00e9 probe, malpecado,
como unha triste ara\u00f1a,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
v\u00e9xote al\u00f3 nas bra\u00f1as,
xa no pinar espeso,
xa na beiri\u00f1a mansa
do r\u00edo que correndo
vai antre as verdes canas,
e xuras que est\u00e1s sola,
que naide te acompa\u00f1a…
Non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
que gustas ser falada,
que bailas cas solteiras
nas festas e ruadas,
que tes na boca a risa
e que cos ollos falas,
e que ao falar con eles
parece que che saltan,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
tan limpa e tan peinada,
loitar cos rapaci\u00f1os
hastra que en ti se fartan,
e ves dimp\u00f3is xurando
que eres muller sin chata,
e dis que as m\u00e1is non te\u00f1en
contigo comparanza,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
modesta e recatada,
que falas tan maini\u00f1o,
que tan maini\u00f1o andas,
que \u00f3s pes dos homes miras
para non verlle a cara,
e fas que non entendes
cando de amor che falan,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
a misa cas beatas;
demp\u00f3is… (por qu\u00e9, ti o sabes)
de xunta delas largas;
e si na corredoira,
xunto da verde parra,
non sei con qu\u00e9 xenti\u00f1a,
p\u00e1raste ou non te paras,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
de tan melosas falas,
tan majo de monteira,
tan rico de polainas,
tan fino de calzado
como de mans fidalgas,
cando me dis que gustas
de traballar na bra\u00f1a,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
cousi\u00f1as ben faladas;
ti loitar\u00e1s cas nenas
como ning\u00fan loitara;
ti beber\u00e1s do mosto
hastra quedar sin fala;
pero cos teus sudores
mollar a terra ingrata…
Non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
que me parecen trampa;
tanto sol entre nubes,
e tan revoltas augas
que asemellarse intentan
a unha fonti\u00f1a crara,
que por non perder tempo
donde non quito racha,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
Pasan naquesta vida
cousi\u00f1as tan estra\u00f1as,
tan raros feitos vense
neste mundo de trampa;
tantos milagres vellos,
tan novas insinanzas,
e tan revoltos allos
con nome de ensaladas,
que non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
triste de min coidaba;
e que a esperencia neta
ningu\u00e9n me iba en puxanza
por ter na frente enrugas
e ter cani\u00f1as brancas,
cando hai hoxe uns moci\u00f1os
mesmo dende que maman,
que non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
que vivas en compa\u00f1a
dos anos pensadores
nin da esperencia calva,
nin que ollo alerta vivas
como a cordura manda;
que donde menos penses
tama\u00f1a lebre salta
que non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
dinche que \u00e9 noite crara;
xa estando o mar sereno
ce din que fai borrasca;
e tanto te confunden
e tanto te acobardan,
que anque falar quixeras
tal coma Dios che manda,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
si eres da lonxe Australia,
si al\u00f3 do sol baixaches
ou das estrelas p\u00e1lidas,
con seria gravedade
quisais che perguntaran,
e ti, pasmado todo,
calado mormuraras:
Non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
si de estudiar non tratas
a cencia destos tempos,
que \u00e9 como el augua crara,
anque ca parromeira
tam\u00e9n ten comparanza,
que nesto a cencia estriba,
i en ter distintas caras,
non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
ver\u00e1s qu\u00e9 ben se ama\u00f1an
honrados e sin honra,
rameiras e beatas;
ver\u00e1s c\u00f3mo se axuntan,
ver\u00e1s como se tratan,
mentras que ti marmuras
ca lengua dunha coarta.
Non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
que foi cor de esmeralda,
i aqueles tan az\u00faes
que sangre azul manaban,
manar sangre vermella
pola moderna usanza;
i esto con tal chistura
e con fachenda tanta,
que non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
qu\u00e9 ricas contradanzas,
qu\u00e9 gaitas con salterio,
qu\u00e9 p\u00edfanos con arpas,
qu\u00e9 dengues encarnados
con mantilli\u00f1as brancas,
chapurra que chapurra
en confusi\u00f3n tan v\u00e1rea,
que non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
\u00e9 todo unha antroidada;
que aqu\u00ed un levita sobra
i unha chaqueta falta;
que al\u00ed se comen lebres
en vez de calabazas,
e tocan frautas donde
deben tocar campanas…
M\u00e1is non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n
a cencia ben amada,
que saibamente insina
tan rica misturanza,
si queres ser sabido
en cousas tan estra\u00f1as,
pois antre tantas novas
as costumi\u00f1as rancias….
Non che digo nada…<\/em>
Pero \u00a1vaia!<\/em><\/p>\n\n\n\n