Queridi\u00f1a dos meus ollos,
\nsaber\u00e1s como estou vivo
\nnesta vila donde adoito
\ndende que cheg\u00edn de Xinzo.
\nSaber\u00e1s como a Dios gracias
\ni \u00f3 escapulario bendito
\nnon afogamos no mare
\ncomo coidaba Xacinto
\nque \u00e9 tan valente, abofellas,
\ncomo os alentos dun pito.
\nSaber\u00e1s como dempois
\nme pu\u00f1eron moi vestido
\ncon roupa azul e amarela,
\ncal andan t\u00f3dolos quintos,
\ne logo todos xuntados,
\ninda m\u00e1is de vintecinco,
\nnos paseamos polas calles,
\nque era mesmo un adimiro
\nde tan majos como ibamos,
\nde tan brancos e tan limpos.
\n\u00a1Si me viras, queridi\u00f1a,
\ncal outras que en sei me viron!
\nCada ollada me botaban
\nxa de trav\u00e9s, xa de fito\u2026
\nI eran meni\u00f1as graciosas
\ncon moita salsa no pico,
\nmais ningunha deste peito
\npoido arrincarme un sospiro,
\nque o teu retrato al\u00ed estaba
\nrabu\u00f1ando paseni\u00f1o,
\nque anque de onda ti part\u00edn,
\nprendi\u00f1a que tanto estimo,
\nnon vin soio, mi\u00f1a xoia,
\nque ti vi\u00f1eche conmigo. <\/p>\n\n\n\n
\u00a1Si souperas canto peno,
\nsi souperas cal me afrixo
\ncando me acordo nas noites
\ndaqueles teus cantari\u00f1os!\u2026
\nOra en ti penso disperto,
\nora en ti penso durmindo,
\ne sempre en ti estou pensando
\ncoma si foses feitizo.
\nSeique meigallo me deche
\nna festa do San Marti\u00f1o,
\namasado cos teus dedos
\nnunha bola de pan trigo.
\nMais non o sinto por eso,
\nque anque me deras martirio
\npor vir de ti, queridi\u00f1a,
\ncomo un a\u00f1o recib\u00edrao. <\/p>\n\n\n\n
Nada me distrai, Rosi\u00f1a,
\nda pena que por ti siento.
\nDe d\u00eda como de noite
\neste meu corazonci\u00f1o
\ncontigo decote fala,
\nporque eu falar ben o sinto,
\nun falar tan amoroso
\nque me estremezo de o\u00edlo.
\n\u00a1Ai!, que estra\u00f1eza me causa
\ne soid\u00e1s e martirio,
\npois as\u00ed cal el che fala,
\nquixera falar contigo,
\ncal outros tempos dichosos
\ndos nosos amores finos. <\/p>\n\n\n\n
\u00a1Cantas veces nos xuramos,
\ncando lavabas no r\u00edo
\no p\u00e9 dun alto salgueiro,
\nantre risas e sospiros,
\nxa nunca m\u00e1is separarnos,
\nxa nunca m\u00e1is desunirnos!
\nMais aqueles xuramentos,
\ntal como rosas de espi\u00f1o,
\nlixeiri\u00f1os se espallaron
\na un sopro dos ventos fr\u00edos.
\nOra co mar de por medio
\niadios, amantes cari\u00f1os!
\nNin ti me ves, nin te vexo
\nal\u00f3 na beira do r\u00edo,
\nnaquelas crari\u00f1as noites
\nde folga polos domingos.
\nAs amori\u00f1as maduran
\nnas silveiras dos cami\u00f1os,
\nnacen as frori\u00f1as brancas
\npor antre as canas do millo,
\no r\u00edo pasa que pasa,
\ncantan nas ponlas os x\u00edlgaros,
\ntodo est\u00e1 verde e frondoso,
\ntodo est\u00e1 fresco e frorido;
\nsolo n\u00f3s, Rosa, faltamos
\nnaqueles verdes campi\u00f1os. <\/p>\n\n\n\n
Rosi\u00f1a, d\u00e1me un consolo
\npara este dolor que eu sinto.
\n\u00a1Ai, que os recordos me matan!
\n\u00a1Ai, que acabar\u00e1n conmigo!
\nDi si inda me queres moito,
\nm\u00e1ndamo a decir preti\u00f1o;
\ndime si garda-lo pano
\nque che din por San Benito,
\nque o merquei na quinta feira
\npor doce cartos e pico.
\nDime tam\u00e9n si deprendes
\npola cartillas de Cristus
\na ler como me ofreceches
\npara ler os meus escritos,
\nque en sabendo algunhas letras
\ndempois ir\u00e1s traducindo.
\nEu xa lle perd\u00edn o medo
\na escribiduras e libros,
\npois fago uns palotes netos
\nde que eu mesmo me adimiro,
\ntan grandes como fungueiros
\ne m\u00e1is gordos, si non minto. <\/p>\n\n\n\n
Adios, espresi\u00f3s che mando Castro, Rosal\u00eda de <\/a>(1863), Cantares gallegos<\/em>. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n
polo burro de Camilo,
que non sei cal che dir\u00e1
estas cousas que lle esprico;
mais sabe, mi\u00f1a Rosi\u00f1a,
rosi\u00f1a de doce olido,
que si ti xa ler souperas
os palotes que eu escribo,
escrib\u00edrache unha carta
nas alas dun paxari\u00f1o.<\/em><\/p>\n\n\n\n