O vento d\u00edxome cousas
<\/p>\n\n\n\n
O vento d\u00edxome cousas
\nQue non atopo nos libros.<\/p>\n\n\n\n
Resoaba a s\u00faa voz no mundo
\nIgual que un so\u00f1o perdido.<\/p>\n\n\n\n
E o mar buscaba unha aperta,
\nBuscaba un peito ou un ni\u00f1o,
\nE non atopaba nada
\nSen\u00f3n penedos espidos.<\/p>\n\n\n\n
Recordo que era Nadal
\nE eu beb\u00eda moito vi\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n
Estabamos todos xuntos,
\nOs anxos meus, os amigos\u2026<\/p>\n\n\n\n
O vento e o mar berraban
\nComa cans adoecidos.<\/p>\n\n\n\n
E n\u00f3s calados, fumando,
\nBebendo, mirando fixos,
\nPor se chegaba alg\u00fan d\u00eda
\nUn forasteiro ou escrito
\nQue nos dixese que existe
\nM\u00e1is al\u00e1 de todo un brillo,
\nUn sol que non ten solpores,
\nNin vacas tristes nin grilos.<\/p>\n\n\n\n
Estabamos todos xuntos,
\nNo meu silencio metidos,
\nQuerendo que nos chegara
\nAlgo estra\u00f1o, de outro signo
\nQue nos sacara cal gando
\nE nos mostrara o camino
\nPara pacer herba nova
\nE choutar noutros eixidos.<\/p>\n\n\n\n
Gra\u00f1a, B<\/a>. (1958), Poema do home que quixo vivir<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Versi\u00f3n de Astarot. Preme <\/a>aqu\u00ed<\/a><\/p>\n\n\n\n