Celanova ten un vento,
\nCelanova un vento ten,
\nun vento peleri\u00f1ante,
\nun vento que vai e ven.
\nUn vento que m\u00e1is que vento
\n\u00e9 un teimoso ronc\u00f3n
\nfungando polos tellados
\ncon grave e tristeiro son.
\nIste vento vagamundo,
\nvai coa l\u00faa, ven co sol,
\nvai cos mozos, ven cos vellos,
\nvai coa neve, ven coa frol.
\nVai coas nubes viaxeiras
\npor cami\u00f1os de romaxe.
\nVen co pandeiro da chuvia
\nrepenicando a paisaxe.<\/p>\n\n\n\n
De d\u00eda vai cos paxaros
\ni anda a brincar polas hortas.
\nDe noite ven cos morcegos
\ni anda a petar polas portas.
\nMeu neno, non te\u00f1as medo,
\nque iste vento \u00e9 meu amigo,
\ni anque rosma polas r\u00faas
\nnon te levar\u00e1 consigo.<\/p>\n\n\n\n
Vento que vas \u00e1 ventura,
\n\u00bfnon ollas c\u00f3mo che aceno?
\nVaite deiqu\u00ed paseni\u00f1o,
\ndeixar dormir \u00f3 meu neno.
\n\u00bf\u00d3nde se march\u00f3u mi padre
\no venti\u00f1o reise\u00f1ol,
\nventi\u00f1o de doce gaita,
\n\u00f3nde se foi co seu fol?<\/p>\n\n\n\n
O vento at\u00f3pase canso
\ndo seu constante bulir.
\nDeit\u00f3use nos pi\u00f1eirales,
\ncoma nun berce, a dormir.
\nI o vento que rebul\u00eda,
\nCelanova xa o non ten.
\nO meu neno est\u00e1 durmido
\ni o vento durm\u00edu tam\u00e9n.<\/p>\n\n\n\n
Ferreiro, C. E.<\/a>, (1975). Onde o mundo se chama Celanova<\/em>.<\/p>\n\n\n\n