Se ma\u00f1\u00e1 non te\u00f1o ganas de viver,
ser\u00e1 talvez que o tempo tocou fondo,
que un neno ten a ollada esnaquizada,
que cada un ten no peito un intanx\u00edvel c\u00e1rcere de seda.
Se ma\u00f1\u00e1 non te\u00f1o ganas
de ir tirando,
non sei que vou facer contra tanta evid\u00e9ncia.
Ser\u00e1 mellor abrir os ollos
e non v\u00e9-lo,
ser\u00e1 mellor pendurar unha espada do teito
e finxir que \u00e9 unha axuda que me chega do ceu.
Despois, poderei mirar por unha f\u00edrgoa
o lento paso dos vellos polas ruas,
o paso rexo das moci\u00f1as airadas,
o trote asubiante dos rel\u00f3xios
cando devala a tarde
e cai o espanto.
Non sei se serei quen para fac\u00e9-lo.
Se ma\u00f1\u00e1, por un azar, me fallase a esperanza
e non fallase a vida o resultado
deste fausto concurso de exiliados,
deste previsto cortexo cara ao nada,
non sei a que t\u00e1ctica ou deus me acoller\u00eda
sen\u00f3n \u00e0 de esperar-te,
sen\u00f3n \u00e0 de liturxicamente convocar o teu nome,
refugiar-me na calma dos teus xestos m\u00e1is graves
e enxergar na tua pel a festa que me queda.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n