{"id":1576,"date":"2022-05-15T09:02:00","date_gmt":"2022-05-15T07:02:00","guid":{"rendered":"http:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/sondepoetas\/?p=1576"},"modified":"2022-05-04T12:05:48","modified_gmt":"2022-05-04T10:05:48","slug":"pintura-de-feira-florencio-delgado-gurriaran","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bitaculas.as-pg.gal\/sondepoetas\/2022\/05\/15\/pintura-de-feira-florencio-delgado-gurriaran\/","title":{"rendered":"Pintura de feira. Florencio Delgado Gurriar\u00e1n."},"content":{"rendered":"\n

Pintura de feira<\/strong><\/p>\n\n\n\n

…”Y el cuadro muestra de un pintor lego
Que acaso hubiera placido al Griego”
VALLE INCL\u00c1N. clave XIV.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Fortes c\u00f3res enlixan metro e meio de lenzo.
Unhas copras marelas. Unha moza e un cego:
manta vella en farrapos e, na man, un punteiro
c\u00f3 que bate, a mi\u00fado, no pinturado lenzo.
Alde\u00e1ns ao redor, a escoitar cal babecos:
-O crime da Penela. \u00a1Cada copra un cadelo!<\/p>\n\n\n\n

Uns ladr\u00f3ns sin entranas. Un ricote labrego.
Un casal isolado. Roubo e crime noxentos.
Mesmo fala aquil cadro. \u00a1Fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

C\u00f3res d\u00f3r, para os ollos. Rixidez de bonecos
en absurdas posturas. Cintilantes coitelos.
Sangue, sangue, m\u00e1is sangue, moito sangue, \u00a1qu\u00e9 medo!<\/p>\n\n\n\n

Arrepiantes facianas e revoltos cabelos.
\u00a1O que se vei no cedro fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

Un rapaz degolado nun regueiro sanguento.
Outros catro cad\u00e1vres ciscados por dous leitos
(dazas\u00e9is coiteladas, a catro de promedio):
“Ela”, curta camisa que descobre irto seio,
remel\u00e1dolos ollos, a boca en mudo berro;
“el”, cirolas de li\u00f1o, no traseiro un remendo,
rega\u00f1\u00e1dolos dentes, de carraxe un aceno;
“as d\u00faas fillas”, coas mans apreixadas aos ferros,
espidas, esforciadas, rabu\u00f1\u00e1dolos peitos
e, por bulra, nas testas, ba\u00f1ados de chapeos.
\u00a1O que se vei no lenzo fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

Un arcaz boca aberta, fonte que deita lenzos.
A ceibalos mi\u00fados de palla de centeio,
en forzado “harakiri”, hai uns xerg\u00f3ns abertos.
Cadeiras polo chao, barcos nun mar hermello.
Un can morto, na loita o sen rabo mordendo.
Nun burato agachada, a r\u00edr dos dous bandoleiros,
vendo que non dan coela, anque se volvan lelos,
unha oli\u00f1a que, din, garda catro mil pesos.
en louras “peluconas” d’El-Rei Calros Terceiro.
\u00a1O que se vei no lenzo fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

Un criado que buxe e \u00e1s canelas d\u00e1 sebo
por uns agros moi verdes, dun verde que d\u00e1 xenio:
fora a lingua da boca, cal xaruto bermello
a fumegalos folgos do que corre; o cabelo,
coma moura pelica, fai suligras ao ceio;
uns ollos de albaialde con dous punti\u00f1os pretos,
-branco vivo onde fixo s\u00faa diana o medo-.
Figura que sementan, nos croios do carreiro,
perdam\u00e1s pra os ladr\u00f3ns as mans de longos dedos
As d\u00faas pernas, que forman, moi xusto, un ango reito,
perder\u00e1n por lixeiras aos asasinos feros.
A faldra da camisa ronsel azul no vento.
O sangue que lle escoa, no chan ronsel hermello.
\u00a1O que se vei no lenzo fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

Gardas civ\u00eds: mosquetes, verde-gris e marelo.
O hule dos triconios, do sol \u00e9 mouro espello.
(O orde con bigodes e contenente esgrevio).
En crudel matrimonio coas cadeas de ferro,
cami\u00f1an, antre os gardas, os asasinos feros:
testas como cabazos e xestas por cabelos,
barbaz\u00e1ns e celludos, contienza de babecos.
\u00a1O que se vei no lenzo fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

Audiencia Provincial. Xurado de labregos.
Un p\u00fabrico que acena cos pu\u00f1os cara os presos.
(En c\u00f3res albitrarias, tres d\u00facias de bonecos).
Longos brazos en outo, en casta\u00f1ola os dedos,
quer bailala mui\u00f1eira o abogado dos reos.
O vello Presidente, branco rio no queixo.
Con cara de enxaguados s\u00e1in, de antre o fondo preto
das togas, maxistrados con puchos de toureiros.<\/p>\n\n\n\n

Unha dona peituda, vende a xustiza a peso
nun cadri\u00f1o, ben posto, da s\u00e1a no testeiro.
\u00a1O que se vei no lenzo fai chorar nos penedos!<\/p>\n\n\n\n

A capela. Un frade con ollada de besgo.
Unha cr\u00fas moi feituca, catro cirios marelos.
Dos reos xunto aos ollos, panos charramangueiros
apar\u00e9llanlles b\u00e1goas cal pelouros pequenos.
\u00a1O que se vei no lenzo fai chorar aos penedos!<\/p>\n\n\n\n

Panos longos e mouros por riba do balil\u00e9o.
Borreiros que figuran cumpridos camareiros:
roupa preta e xeitosa, c\u00f3radi\u00f1os os beizos,
con olleiras os ollos (mesmamente dan xenio).
Irm\u00e1s da Caridade. Carceleiros e cregos
O si\u00f1or Segredario. Tres veci\u00f1os. Os reos.
(Baixo un ceio de chumbo todos mouros bonecos)
Antre tanta mourenza, catro trazos bermellos.
\u00a1Catro linguas que fuxen das grabatas de ferro!<\/p>\n\n\n\n

\u00a1Co que se vei no lenzo choran ata os penedos!<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Delgado Gurriar\u00e1n, F<\/a>. (1963), Galicia infinda<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

\n