O barco virou
Os n\u00e1ufragos apr\u00e9stanse a un incendio de bandeiras,
entre sombras e treb\u00f3ns
reconf\u00f3rtanse para a eternidade
de tanta viaxe, lume e sol.<\/p>\n\n\n\n
Retumban no ceo e os berros dos n\u00e1ufragos
como memoria das batallas perdidas
nalg\u00fan lugar dunha xeograf\u00eda santa,
oculto baixo as illas,
que se decolora no s\u00f3tano das penitencias.<\/p>\n\n\n\n
Os n\u00e1ufragos enterran a s\u00faa nai
e evocn nese instante
unha soidade que corroe o abismo da planura,
e parece que se desdebuxa a raz\u00f3n
e ve\u00f1en as paredes da casa da infancia
a alimentar as augas do temor.<\/p>\n\n\n\n
Un globo cruza o ceo
como un Martes de Carnaval
e arroxa desde o seu cesto
peci\u00f1as de xadrez que os n\u00e1ufragos reco\u00f1ecen.
As figuras te\u00f1en o rostro doutros mari\u00f1eiros mortos.<\/p>\n\n\n\n
\u00c9 o domingo de resurrecci\u00f3n.
A morte non esquece.
Os n\u00e1ufragos disp\u00f3\u00f1ense ao final
e procuran un bosque de luz
e tam\u00e9n un p\u00e1lido resplandor
de esgotamento mari\u00f1o
que traia nas s\u00faas \u00faltimas horas
as olladas das mulleres que os amaron.<\/p>\n\n\n\n