Vou escribindo versos,
levantando palabra tras palabra,
un libro para os teus ollos,
unha pequena casa
na soidade do mundo,
no outeiro da monta\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n
Vou escribindo versos,
palabra tras palabra,
contraditoriamente.<\/p>\n\n\n\n
Digo unhas veces si, metade da alma,
digo outras veces non
e perdo o rumbo e a esperanza.<\/p>\n\n\n\n
Digo si, se ti est\u00e1s
nos meus eidos, amada.
Penso que mereceu vivir
solo por atoparte a ti, rapaza,
soamente por un bico
dos teus beizos de agua.<\/p>\n\n\n\n
Non aturo a inxustiza e a crueldade
benditas por hisopos e camp\u00e1s.
E para acabar, non podo
andar da morte na compa\u00f1a<\/p>\n\n\n\n
Digo non, digo si,
unha palabra afirma, outra palabra
\u2014digo si, digo non\u2014,
nega, blasfema, mata.
Do si para o non, do non para o si,
a alma dividida e anguriada
vai levantando versos cada tarde,
pedra tras pedra na monta\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n
Un d\u00eda heime deitar a mal morrer,
e quedarei sen mans e sen palabras,
un d\u00eda heime deitar\u2026<\/p>\n\n\n\n
Por iso agora te\u00f1o que xuntalas,
e erguelas ben de pr\u00e9sa
e con elas facer a nosa casa.<\/p>\n\n\n\n