Retorno de Ulises<\/p>\n\n\n\n
Pende en que pende Pen\u00e9lope pensativa
perde novelo nove novamente canto.
Ese rostro que \u00e1s augas envexando
como sorr\u00ed tecendo cando o vento:
\u00e1s augas como sorr\u00ed envexa que tecendo
ese rostro en que pende que ama\u00f1eza.
Cando o vento o novelo novelovento leva,
–os longos dedos naceron frautas
na boca de Ulises, cando namorado.
Digo que os longos dedos non resisten
os pos do vento que nas oliveiras,
os longos dedos que solprendidos dicen
novelovento, novelo nove pido,
o meu coraz\u00f3n tecendo mar e so\u00f1o
baixo esa ponte de ignorados r\u00edos.
Ouh, Venus!, onde cami\u00f1a o f\u00edo revoando
que as mi\u00f1as brancas pernas amorosas,
onde os mu\u00ed\u00f1os, onde o vento xira,
canles por onde o vento pasa, pisa?
D\u00edgoche Venus por c\u00f3maros valados,
rocas, cami\u00f1os, pontes, asub\u00edos,
ese f\u00edo \u00e9 un rostro que sorr\u00ed tecido:
lembr\u00e1ndome agora estou que no novelo
nove os beizos cando se pregan falan.
Soamente dicen que cando ven a sede
polas celestes pontes desas illas?<\/p>\n\n\n\n
Cunqueiro, \u00c1lvaro<\/a> (1980), Herba aqu\u00ed e acol\u00e1<\/a>.<\/p>\n\n\n\n