Ora, meu meni\u00f1o, ora,
\u00bfquen vos ha de dar a teta,
si t\u00faa nai vai no mu\u00ed\u00f1o,
e teu pai na le\u00f1a seca?<\/p>\n\n\n\n
Eu cha dera, mi\u00f1a xoia,
con mil amores cha dera,
hastra rebotar, meu santo,
hastra que m\u00e1is non quixeras,
hastra verte dormidi\u00f1o
con esa boca tan feita,
sorrindo todo farti\u00f1o,
cal ubre de vaca cheia.
Mas \u00a1ai, que noite che agarda!
Mais \u00a1ai, que noite che espera!
Que anque d\u00faas fontes te\u00f1o,
estas fonti\u00f1as non deitan.
Ora, meu meni\u00f1o, ora,
\u00a1canto chorar\u00e1s por ela!
Sin ter con que te acalente,
sin ter con que te adormesa,
que soio, soio quedaches
como unha oveli\u00f1a enferma,
tremando, malpocadi\u00f1o,
como as ovelli\u00f1as treman.
Sin cobirtor que te cruba,
nunhas palli\u00f1as te deitan
e neve e chuvia en ti caen
por antre as fendidas tellas.
E silba o vento que pasa
polas mal xuntadas pedras,
e cal coitelo afilado
no teu corpi\u00f1o se ceiba.
\u00a1Ai!, cando ve\u00f1a t\u00faa nai,
\u00a1ai!, cando che a t\u00faa nai ve\u00f1a,
\u00a1cal te topar\u00e1, meni\u00f1o,
fr\u00edo como a neve mesma,
para chorar sin alento,
rosi\u00f1a que os ventos creban\u2026!
\u00a1Ai, m\u00e1s valera, meni\u00f1o,
que quen te dou non te dera!
Que os fillos dos probes nacen,
nacen para tales penas.”<\/p>\n\n\n\n
As\u00ed se espricaba Rosa
no medio da noite negra,
\u00f3 p\u00e9 dunha negra porta,
toda de la\u00f1as cuberta.
Mentras tanto murmuxaban
por antre a robreda espesa
do r\u00edo as revoltas \u00e1goas
e os berridos da tormenta.
Todo era sombras no ceo,
todo era loito na terra,
e parece que a Compa\u00f1a
bailaba antre as arboredas
cas chuchonas enemigas,
e cas estricadas meigas.<\/p>\n\n\n\n
En tanto un choro soave
sentir no espaso se deixa,
tal como gaita tocada
nunha alborada serena;
tal como lexana frauta
cando o sol no mar se deita,
cuio son nos trai o vento
cos cheiri\u00f1os da ribeira.<\/p>\n\n\n\n
No meio da chouza escura
que triste Rosa contempra,
unha luz branca se mira
como aurora que comensa.
Olido de frescas rosas
os aires da noite incensan,
cal si todas se xuntaran
as froles da primadera.
Soan canteres extra\u00f1os,
soan m\u00fasicas que alegran;
m\u00fasicas son e cantares
nunca sentidos na terra;
por eso, pasmada, Rosa
pouqui\u00f1o a pouco se achega
e por unha regandixa
postrada no chan axexa.<\/p>\n\n\n\n
Nunca humanos ollos viron
o que veu estonces ela,
que si non morreu estonces
foi porque Dios n\u2019o quixera:
de resplandecente groria
raios de amor se refrexan
do abandonado meni\u00f1o,
sobre a dourada cabesa;
e porque est\u00e9 m\u00e1is contento,
e porque m\u00e1is se entrete\u00f1a,
cabe os seus pe\u00ed\u00f1os crecen
frescos ramos de azucenas.
Xa non dorme en probe cuna,
que outro berce lle fixeran
cas alas os anxeli\u00f1os
e co seu lume as estrelas.
Nubes de color de rosa
fanlle branca cabeceira,
s\u00edrvelle de cubertura
un raio de luna cheia,
i a Virxen santa, vestida
con vestido de inocencia,
porque de fame non morra
e farti\u00f1o se adormesa,
d\u00e1lle man\u00e1 do seu peito
con que os seus labios refresca.<\/p>\n\n\n\n
Mentras o mundo existise,
Rosa mirando estivera,
con tanta groria encantada,
con tanta dicha suspensa.
Mais unha voz lonxe se oie
por antre os olmos da veiga,
que cantando amorosi\u00f1a
se exprica desta maneira:
-Ora, meu meni\u00f1o, ora,
logo che darei a teta;
ora, meu meni\u00f1o, ora,
xa non chorar\u00e1s por ela.<\/p>\n\n\n\n
Esto cantaron. En tanto,
coa Virxe despareceran
os anxeli\u00f1os, deixando
en derredor noite espesa.
Xa se sinten as pasadas
por xunto da corredoira;
xa saltaron o portelo,
xa cerraron a cancela\u2026
A probe nai corre, corre,
que o seu filli\u00f1o lle espera;
mais, cando chega, dormido
o seu filli\u00f1o contempra.
Dille estonces, mentras tanto
que en bicalo se recrea:
-Mi\u00f1a xoia, mi\u00f1a xoia,
mi\u00f1a prenda, mi\u00f1a prenda,
\u00bfque fora de ti, meu santo,
si naici\u00f1a non tiveras?
\u00bfQuen, meu fillo, te limpara;
quen a mantensa che dera?<\/p>\n\n\n\n
-O que mant\u00e9n \u00e1s formigas
e \u00f3s paxari\u00f1os sustenta.<\/p>\n\n\n\n
Dixo Rosa, i escondeuse
por antre a nebrina espesa.<\/p>\n\n\n\n