Os teus pasos de home e os meus
sempre se cruzan, ao non saber onde van.
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Oblicuamente esvaes os ollos at\u00e9 a mi\u00f1a imaxe
ao ponto en que pergunto que \u00e9 o que ves
atrav\u00e9s do meu espello pesado como a soedade.
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Unha muller, contestas, e non miras
como me estra\u00f1a ficar no ceo da t\u00faa voz vac\u00eda.
\u00a0
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Ando cos p\u00e9s con que me andas e eu te sigo
sen saber que levas no fondo do coraz\u00f3n.
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Aprend\u00edn de ti o que me atinxe,
enganando-te me enganas e eu consinto
por comprender que levas no fardo do coraz\u00f3n,
onde os teus dous p\u00e9s que me prolongan
cando aceito andar contigo por min mesma.
\u00a0
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Pergunto outra vez, a cada un que pasa
se de verdade son unha muller, o que \u00e9 iso,
se me enganaron sempre ou te\u00f1o alg\u00fan cami\u00f1o.
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Todos os que me van cruzando non me acertan.
Sen embargo o que son, unha muller, ao cabo \u00e9 todo
\u00a0que sei de min no espello en que me levas.
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Para que aprenda a nova ti me apertas
con brazos indic\u00edbeis de ternura
do meu alimento \u00e1 t\u00faa transcend\u00e9ncia.
\u00a0
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0O meu cami\u00f1o fixo-se-me extranxeiro, estou perdida
nen meu, porque \u00e9 teu, nen xa imaxe,
porque non sei que levas no fardo do coraz\u00f3n
\u00a0
\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Pero se non me ves es ti quen erra.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n