Tiven a premonici\u00f3n de que \u00eda devir unha monta\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n
Sent\u00edn os minerais facer chispas na mente
e fun pi\u00e1n pi\u00e1n ata o centro mesmo da terra
sentir como espatexas e como o \u00fatero me medra
ata alcanzar a dimensi\u00f3n exacta
da poes\u00eda.<\/p>\n\n\n\n
Agora son c\u00f3ncava ou convexa segundo me mires ti
ou me mire eu:
hai cousas que s\u00f3 se comprenden
levando unha vida dentro.<\/p>\n\n\n\n
Tiven a premonici\u00f3n
de que \u00eda devir unha monta\u00f1a
e a mi\u00f1a mente tect\u00f3nica percibe
desprazamentos de turba e de lignito
cando xogas co cord\u00f3n umbilical \u00e1 corda
e moves os cimentos do co\u00f1ecemento
e provocas cun xesto
un maremoto amni\u00f3tico
aqu\u00ed dentro
onde son
m\u00e1is que nunca unha poeta
e para sempre unha premonta\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n
Miran os grilos e os toupos
e t\u00f3dolos seres de visi\u00f3n subterr\u00e1nea
como se forma o monte da mi\u00f1a entra\u00f1a
e a mi\u00f1a emoci\u00f3n b\u00e1telles no peito
coma unha raiola de sol nos ollos
que s\u00f3 ven baixo a vida.<\/p>\n\n\n\n
Est\u00e1s \u00e1s mi\u00f1as escuras
por fin dou sombra coma as \u00e1rbores
e son un r\u00edo invisible no que aboias coma unha ouca.<\/p>\n\n\n\n
E s\u00edntome ladeira
e sinto que me soben a p\u00e9 seres que desco\u00f1ezo
sinto que me repta o saber
que se me pousa enriba unha nevarada
coma se a inmensa xeolox\u00eda do amor me fora revelada
e a mi\u00f1a pre\u00f1ez cumprise
a soberbia intuici\u00f3n
de que \u00eda devir unha monta\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n
Novo, O., (2019), Feliz Idade<\/em><\/p>\n\n\n\n