Xan vai coller le\u00f1a \u00f3 monte,
\nXan vai a compo\u00f1er cestos,
\nXan vai a poda-las vi\u00f1as,
\nXan vai a apa\u00f1a-lo esterco,
\ne leva o fol \u00f3 mu\u00ed\u00f1o,
\ne trai o estrume \u00f3 cortello,
\ne vai \u00e1 fonte por augua,
\ne vai a misa cos nenos,
\ne fai o leito i o caldo…
\nXan, en fin, \u00e9 un Xan compreto,
\ndesos que a cada muller
\nlle convi\u00f1a un polo menos.
\nPero cando un busca un Xan<\/i>,
\ncasi sempre atopa un Pedro<\/i>.<\/p>\n
Pepa, a fertunada Pepa,
\nmuller do Xan que sabemos,
\nmentras seu home traballa,
\nela lava os p\u00e9s no rego,
\nc\u00e1talle as pulgas \u00f3 gato,
\npeitea os longos cabelos,
\nb\u00f3talles millo \u00e1s gali\u00f1as,
\nmarmura co irm\u00e1n do crego,
\nmira si hai ovos no ni\u00f1o,
\nbota un ollo \u00f3s mazanceiros,
\ne lambe a nata do leite,
\ne si pode bota un neto
\nca comadre, que agachado
\ntraillo en baixo do mantelo.
\nE cando Xan pola noite
\nchega cansado e famento,
\nela xa o espera antre as mantas,
\ne \u00f3 velo entrar dille quedo:<\/p>\n
\u2014Por Dios non barulles moito…
\nque me estou mesmo morrendo.
\n\u2014\u00bfPois que tes, \u00f1a mulleri\u00f1a?
\n\u2014\u00bfQue hei de ter? Deita eses nenos,
\nque esta madre<\/i> roe en min
\ncal roe un can nun codelo,
\ni \u00f3 cabo ha de dar comigo
\nnos terr\u00f3s do simiterio…
\n\u2014Pois, \u00f1a Pepa, toma un trago
\nde resolio que aqu\u00ed te\u00f1o,
\ne durme, \u00f1a mulleri\u00f1a,
\nmentras os meni\u00f1os deito.<\/p>\n
De b\u00e1goas se enchen os ollos,
\nde Xan \u00f3 ver tales feitos;
\nmas non tem\u00e1s, que antre mil,
\nn’ hai m\u00e1is que un anxo antre os demos;
\nn’ hai m\u00e1is que un atormentado
\nantre mil que dan tormentos.<\/p>\n
Rosal\u00eda de Castro (1996), Follas Novas<\/i> (Vigo: A Nosa Terra)<\/pre>\n
![\"\"](\"http:\/\/aula.cesga.es\/courses\/BOTELLA\/document\/Imaxes_sidebar\/nova_pestana.gif\" "\\"Este")
(2004)<\/p>\n\n