Tec\u00edn soia a mi\u00f1a tea,
\nsembrei soia o meu nabal,
\nsoia vou por le\u00f1a \u00f3 monte,
\nsoia a vexo arder no lar.
\nNin na fonte nin no prado,
\nas\u00ed morra coa carrax,
\nel non ha de virm’a erguer,
\nel xa non me pousar\u00e1.
\n\u00a1Que tristeza! O vento soa,
\ncanta o grilo \u00f3 seu comp\u00e1s…
\nFerve o pote… mais, meu caldo,
\nso\u00ed\u00f1a t’hei de cear.
\nCala, rula, os teus arrulos
\nganas de morrer me dan;
\ncala, grilo, que si cantas,
\nsinto negras so\u00efd\u00e1s.
\nO meu homi\u00f1o perdeuse,
\nningu\u00e9n sabe en onde vai…
\nAnduri\u00f1a que pasache
\ncon el as ondas do mar;
\nanduri\u00f1a, voa, voa,
\nven e dime ond’est\u00e1.<\/p>\n
Rosal\u00eda de Castro (1993). Follas Novas. (Vigo: Galaxia)<\/p>\n
Dolores Plata (Tema composto por Ant\u00f3n Seoane e gravado en xullo de 1985)<\/p>\n