\u00a0<\/p>\n
Adi\u00f3s, r\u00edos; adi\u00f3s, fontes;
adi\u00f3s, regatos pequenos;
adi\u00f3s, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.<\/p>\n
Mi\u00f1a terra, mi\u00f1a terra,
terra donde me eu criei,
horti\u00f1a que quero tanto,
figueiri\u00f1as que prantei,<\/p>\n
prados, r\u00edos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxari\u00f1os piadores,
casi\u00f1a do meu contento,<\/p>\n
mu\u00ed\u00f1o dos casta\u00f1ares,
noites craras de luar,
campani\u00f1as trimbadoras
da igrexi\u00f1a do lugar,<\/p>\n
amori\u00f1as das silveiras
que eu lle daba \u00f3 meu amor,
camini\u00f1os antre o millo,
\u00a1adi\u00f3s, para sempre adi\u00f3s!<\/p>\n
\u00a1Adi\u00f3s groria! \u00a1Adi\u00f3s contento,
\u00a1Deixo a casa onde nac\u00edn,
deixo a aldea que conoso
por un mundo que non vin!<\/p>\n
Deixo amigos por extra\u00f1os,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero…
\u00a1quen pudera no o deixar…!<\/p>\n
………………………….<\/p>\n
Mais son probe e, \u00a1mal pecado!,
a mi\u00f1a terra n’\u00e9 mi\u00f1a,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que cami\u00f1a
\u00f3 que naceu desdichado.<\/p>\n
T\u00e9\u00f1ovos, pois, que deixar,
horti\u00f1a que tanto amei,
fogueiri\u00f1a do meu lar,
arbori\u00f1os que prantei,
fonti\u00f1a do caba\u00f1ar.<\/p>\n
Adi\u00f3s, adi\u00f3s, que me vou,
herbi\u00f1as do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbi\u00f1as que biquei tanto,
terri\u00f1a que nos criou.<\/p>\n
Adi\u00f3s Virxe da Asunci\u00f3n,
branca com’un seraf\u00edn:
l\u00e9vovos no coras\u00f3n;
ped\u00eddelle a Dios por min,
mi\u00f1a Virxe da Asunci\u00f3n.<\/p>\n
Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, \u00a1ai!, coitadi\u00f1o,
nunca m\u00e1is han de tocar.<\/p>\n
Xa se oien lonxe, m\u00e1is lonxe…
Cada balada \u00e9 un dolor;
voume soio, sin arrimo…
Mi\u00f1a terra, \u00a1adi\u00f3s!, \u00a1adi\u00f3s!<\/p>\n
\u00a1Adi\u00f3s tam\u00e9n, queridi\u00f1a…!
\u00a1Adi\u00f3s por sempre quizais…!
D\u00edgoche este adi\u00f3s chorando
desde a beiri\u00f1a do mar.<\/p>\n
Non me olvides, queridi\u00f1a,
si morro de soid\u00e1s
tantas l\u00e9goas mar adentro…
\u00a1Mi\u00f1a casi\u00f1a!, \u00a1meu lar!<\/p>\n
Rosal\u00eda de Castro (1996). Cantares Gallegos. (Vigo: A Nosa Terra)<\/pre>\n\u00a0<\/p>\n