Escoita, irmau, as mi\u00f1as verbas:
\nson sinxelas e impuras
\ncomo as verbas feridas
\nco coitelo dos beizos, cada d\u00eda.<\/p>\n
Vouche decir tan s\u00f3 que te\u00f1o
\na mi\u00f1a mau tendida,
\naberta, n\u00faa e viva como o mar.<\/p>\n
Que te\u00f1o, irmau, maduro o coraz\u00f3n
\npra gardar nel as verbas t\u00faas.<\/p>\n
Que a vida \u00e9 moi fermosa
\na\u00ednda que hai homes
\nque te\u00f1en os beizos emporcados
\ncon verbas de fals\u00eda,
\ni o coraz\u00f3n podre polo odio,
\ni as maus pingando sangue,
\ni agachados, no fondo dos seus petos,
\nen vix\u00eda,
\ncoitelos e pistolas asesinas.<\/p>\n
\u00bfQue importa, irmau, que morra o d\u00eda
\nsi a s\u00faa morte
\nabre en n\u00f3s a espranza do mencer?<\/p>\n
Non temas.
\nA\u00ednda o paxaro ten canci\u00f3s
\ni as estrelas se alcenden cada noite.<\/p>\n
Manuel Mar\u00eda, Mar Maior en Antolox\u00eda Po\u00e9tica, edici\u00f3n de Camilo G\u00f3mez Torres, Vigo, AS-PG, 1997<\/pre>\n\n