Mai 162008
 

A fórmula favorita para camuflar a abafante exclusión e minorización do galego nos diferentes ámbitos e sectores é chamándolle "bilingüismo" a unha realidade que só pode ser definida como "diglosia".

Cando se pretende mellorar a situación do galego no ensino, os grupos máis inmobilistas da sociedade reclaman que non se desharmonice ese suposto bilingüismo. Se se quixer garantir o dereito a expresarse e recibir información en galego nos comercios, un grupo minoritario, porén poderoso, afirmará que se está a desequilibrar o tal bilingüismo. Sempre coidando de que o quieto non se sinta movido.

A súa intención é que non se tomen medidas para garantir o dereito a poder vivir en galego. Pretenden, con proclamas cínicas, que o galego sexa desprovisto do apoio dos poderes públicos, reducíndoo á condición de reliquia apta só para esforzados obxectores de consciencia.

Se repasarmos as cifras dese "bilingüismo" veremos o pouco que ten de equilibrado e harmónico: Ningunha universidade acada máis do 20% do ensino en galego e moitas carreiras exclúeno ao 100%; non chegan ao 8% as actuacións orais e escritas dos procedementos xudiciais neste idioma; a oferta editorial media en galego nas librarías non vai alén do 15%; das 7 televisións que emiten para todo o país, só 1 o fai regularmente en galego; non pasan do 0,1% en galego: a documentación nos corpos de seguranza do Estado, as estreas de cinema nas salas comerciais e a distribución posterior en DVD, a oferta de videoxogos etc, etc, etc.

Xa que de cifras falamos, gardade por favor esta última: 18.05.08. Este domingo, 18 de maio deste 2008, manifestarémonos en Santiago contra este narcotizante bilingüismo e polo dereito a vivirmos en galego.

Carlos Manuel Callón Torres

 Posted by at 19:19
Mai 142008
 

Vivimos nunha sociedade pouco proclive ao recoñecemento do mérito, cando se trata de pór en valor o propio. No caso do cinema, sabido é que, desde "Sempre Xonxa", apenas se pode falar de que houbese produción galega, orixinal (lingua, director, actores, guionista, produtor, temática…). "Pradolongo" vén recuperar esta tradición tan necesaria, se realmente se quer contar cun cinema que mereza o nome de galego, co conseguinte impulso dunha industria audiovisual, cinematográfica, de nós. A antítese do que, até o de agora, predominou, un cinema español que conta con Galiza como espazo de rodaxe e como administración autonómica da que chuchar subvencións ou axudas. O modelo José Luís Cuerda: un cinema cuxa versión orixinal está en lingua española, con equipa técnica e artística maioritariamente española tamén. "Pradolongo" é un produto digno, concebido como cinema comercial, para conectar coa maioría social, a comezar polos espectadores mozos, que son os principais asistentes ás salas. Amosa un panorama social recoñecibel, na xusta medida crítica en que o gran público é capaz de asumir, sen alienalo, con tendencia construtiva. Certamente, pode ser acusado de recorrer a certos estereotipos, de ficar nunha certa codia que impide afondar máis na realidade social, para non asumir posíbeis desenlaces dramáticos ou tráxicos latexantes na historia. Inevitábel, cando se desexa comunicar esperanza, malia a destrución ou o fracaso. Alguén pode botar en falla máis risco nas formas expresivas, ás veces moi pendentes dos telefilmes ou do cinema convencional. Pero estas técnicas recoñecíbeis, nalgunha ocasión rudimentarias, non fanan achádegos extraodinarios como moitos primeiros planos dos protagonistas, algunhas visións da paisaxe con tonalidades captadas maxistralmente e mesmo usos simbólicos do mundo animal. Os actores e actrices, algúns deles non profisionais, dan mostra dunha capacidade encomiabel, cun uso lingüístico dialectal, pero non acastrapado, natural. A maiores da parella protagonista,Rubén Riós e Tamara Canosa, temos que subliñar a naturalidade, que non prescinde da expresividade, do actor afeccionado, Roberto Porto, que fai de fillo do empresario pizarreiro, e da actriz,Cristina Rodríguez, tamén afeccionada, que fai de moza desinibida sexualmente. Magnifica tamén,Mela Casal, no seu papel de nai labrega, como Gonzalo Rei Chao, no papel de pai, e Carlos Sante, no de fillo que traballa na pizarra. É un filme entretido e alentador dunha consciencia sobre nós mesmos. Sería unha bendizón podermos ver todos os anos cinema deste tipo, feito por nós e para nós, intelixíbel tamén noutras latitudes, precisamente pola súa afervoada entrega aos seres humanos de sociedades concretas, diferentes. Representa a plasmación do direito a expresármonos artística, cinematograficamente, na nosa lingua. Por certo, "Pradolongo" lémbranos tamén a aspiración á normalidade de usos do noso idioma, aspecto no que o filme non pode ser realista, senón precisamente exemplar e prospectivo, incitador a un uso, a unhas normas sociais diferentes. Parabéns a todos os que fixeron posíbel o filme, a comezar polo seu director e produtor (Ignacio Vilar). A resposta dos espectadores foi moi positiva, malia atrancos e silencios de hostilidade dos que se opoñen a que Galiza sexa unha nación normal. A forza está na nosa sociedade e en quen acredita nela. Ánimo!!

 Posted by at 19:48
Mai 092008
 

O centenario da morte de Curros Enríquez e do traslado do seu  cadáver embalsamado da Habana á Coruña está a ter pouco eco mediático. Polo de agora tiveron lugar actos de lembranza e reivindicación con este motivo en Celanova, Ferrol e A Coruña. Concretamente, o día cinco de abril, celebrouse unha marcha cívica, organizada pola Concellaría de Cultura do Concello d´A  Coruña, entre o cimiterio de San Amaro e o monumento a Curros,  obra de Asorei, con significativa participación popular (1000  persoas). Non mereceu a debida atención. O acto foi relegado a un  pequeno espazo das páxinas locais, en contraste coa espaciosa  información sobre a concentración de 50 fascistas reclamando que  non se eliminase a estatua de honra a Millán Astray. Igual ou pior trato mereceu da Radio e a Televisión galegas. A censura total  emborcouse sobre a inauguración dunha exposición pública sobre  Curros e a súa obra na praza do Obelisco, tamén na Coruña, o día  25 de abril, que están contemplando milleiros de persoas. Parece  como se houbese un acordo implícito para manter na marxinalidade  residual o aprezo e coñecemento sobre a nosa literatura, sobre os  nosos clásicos. Cousas do pasado, alén de pasadas de moda, que non merecen excesiva atención nen promoción. Menos convén a súa  actualización e comprobar a súa vixencia. 
 
Que está a pasar? Un simple exercicio discriminador e sectario  contra o que expresa, conflitivamente aínda, con clarividencia, o  mellor da cultura galega histórica, que convén non espallar nen  revitalizar? A consideración españolizante de que a literatura galega, a de antes como a de agora, non pode aspirar máis que á marxinalidade, pois carece de valor? A intención de desprezar  actividades que, malia compromisos institucionais, se considera  que non están dabondo controladas, como para seren do agrado total  da ideoloxía e os poderes dominantes? Cecais unha mestura de todo  explique a forma de proceder dos meios. Porén, provoca máis  escándalo e indignación, cando se trata da Radio Galegae a TVG,  nisto como en tantas outras cousas, unha mímese do modelo informativo español, cando paradoxalmente se xustifican como  instrumentos de promoción da lingua e da cultura de Galiza. Non  lles merecen relevo informativo nen a figura nen a obra de Curros,  un clásico da nosa literatura. Imaxinan vostés aos meios públicos  de España, Inglaterra, Franza ou aos de Catalunya, ignorando ou  minusvalorando os centenarios de Cervantes ou García Lorca,  Shakespeare ou Oscar Wilde, Molière ou Víctor Hugo, Ramón Llull ou Verdaguer, respectivamente? Aquí, entre nós, este comportamento é  posíbel e ben sintomático: hai que afondar aínda máis na  ignorancia, o descoñecemento e a desvalorización do noso. Neste  contexto, cobra aínda máis importancia e resulta máis meritoria a  actuación dos que non se resignan á ocultación e reivindican a vixencia exemplar, neste caso, dun dos nosos grandes clásicos.

Francisco Rodríguez Sánchez

 Posted by at 12:39
Mai 012008
 

Celebrouse en Santiago a fase final da oitava edición do Tíralle da Lingua. Desde as dez da mañá os rapaces e rapazas participantes puideron defender a súa historia nun acto conducido por Lucía Aldao.

Os gañadores da primeira categoría (alumnado de primaria) foron Aaron Riadas Lahuerta do Colexio Inmaculada de Santa Comba (1º Premio) e Carina Torrado Mouzo do CEIP Os Muíños de Muxía (2º Premio). Da segunda categoría (1º ciclo de ESO) resultou gañador Guillermo Proupin do IES Rosalía de Castro. Na terceira categoría (2º ciclo de ESO e Bacharelatos) os gañadores foron Antía Costas do IES Rosalía de Castro (1º Premio) e Enrique Astral Otero do IES de Pontecarreira (2ª Premio).

 Posted by at 10:28
Abr 292008
 

A AS-PG apoia a manifestación do día 18 en Santiago cuxo manifesto reproducimos abaixo. 

Manifesto: POLO DEREITO A VIVIRMOS EN GALEGO

As persoas e entidades que apoiamos a manifestación nacional “Polo dereito a vivirmos en galego” este 18 de maio de 2008, declaramos:

  1. Consideramos que vivir en galego é un dereito inalienábel das persoas na Galiza, e un dos dereitos humanos elementais que temos como pobo. Lembramos que o galego é o único idioma natural de Galiza, e que mesmo o Estatuto de Autonomía o cualifica como “a lingua propia” do país, o que nos une como galegas e como galegos. O pobo galego ten dereito a que a súa lingua ocupe todos os ámbitos da vida social propios de calquera idioma, con dignidade e con normalidade.
  2. Consecuentemente, deben existir as garantías para podermos vivir en galego, o que exixe compromisos, así como a aplicación e a adopción das disposicións legais necesarias por parte das Administracións públicas.
  3. Denunciamos e alertamos contra os que, apuntándose agora á defensa dun suposto bilingüismo, un bilingüismo dunha soa cara, pretenden unicamente o mantemento da diglosia e a desaparición do galego. Ou, o que é o mesmo, a negación do dereito colectivo á normalidade de usos da nosa lingua en todos os ámbitos.
  4. Chamamos ao compromiso persoal de todas e todos coa lingua galega. Usémola en todos os ámbitos: comezando pola familia, coas nosas nenas e nenos, no noso traballo, nas relacións coa administración, no noso tempo de lecer, etc. O futuro do galego depende de nós.
 Posted by at 08:42
Abr 162008
 

 1. DO CONCURSO

A Asociación Socio-Pedagóxica Galega, coa colaboración  da Secretaría Xeral de Política Lingüística, convoca o Segundo Concurso de Podcasts co obxecto de fomentar a lingua oral e a creatividade mediante o uso das TIC, todo explorando o podcast como novo recurso artístico e pedagóxico. Pretendemos así mesmo que calquera persoa incorpore de maneira sinxela en Internet poemas, contos, lendas ou comentarios realizados coa súa propia voz, recuperando a tradición oral como modo de transmitir cultura.
2. CATEGORÍAS
Para a edición deste ano 2008 establecemos dúas categorías.
1.- CREARTE: Imaxina o que queres contar e dálle forma. Poderás traballar contidos musicais, literarios, o cinema, o medio ambiente, o teatro, o que queiras. Tamén se admiten versións de contos tradicionais ou lendas.
2.- DOCUMENTARTEPoderás contar viaxes, tradicións, oficios, algo do que foses testemuña, etc. Calquera cousa que se che ocorra en formato documental radiado ou televisado.
3.-  PARTICIPANTES
 Establécense dúas modalidades de participación.
1.- Para escolares: 
Poderán participar no concurso todos os estudantes matriculados en calquera centro de ensino non universitario de Galicia e que teñan menos de 18 anos o día 15 de outubro de 2008
2.- Para adultos: 
Poderá participar calquera persoa que teña máis de 18 anos o día 15 de outubro de 2008 e resida en Galicia.
A participación realizarase mediante a gravación  
de voz en arquivos de audio e enviarase a través da sección “sube o teu podcast” da web http://www.as-pg.com/Podcast. O arquivo debe gardarse coa extensión mp3 ou mp4 e subirase a través do formulario “sube o teu podcast”. É preciso encher  todos os campos do formulario e explicar brevemente o contido. Os arquivos de vídeo deberán gardarse coa extensión  mp4 ou mov e subiranse polo mesmo procedemento.
A lingua que se empregará para facer o podcast será o galego. 
A duración do podcast non poderá ser superior aos 5 minutos. Non serán considerados os podcast que superen esta duración.
Os podcasts serán obrigatoriamente orixinais, inéditos e, en ningún caso, estarán comprometidos con dereitos de autor. Cada concursante pode enviar un máximo de 5 traballos para cada categoría.
 4. PRAZO
Os podcasts poderanse facer chegar  até as 24 h do 30 de outubro de 2008. Os gañadores daranse a coñecer o 15 de novembro de  2008.  Poderanse presentar os podcasts desde o momento da publicación da convocatoria e os presentados iranse subindo ao portal http://www.as-pg.com/Podcast/ a medida que vaian chegando e unha vez comprobado que se adecúan ás bases. Deste xeito poderán ser coñecidos por todos os participantes e visitados e votados. Establecerase un premio do público en cada categoría.
5.- XURADO
O xurado estará composto:
Un profesional da radio de recoñecida traxectoria.
Dous profesionais da docencia expertos nas TIC.
Un técnico en imaxe e son.
Un representante da AS-PG que actuará como secretario.
As decisións do xurado son inapelables, incluso se decide deixar deserta algunha categoría. A Comunicación aos gañadores farase por correo electrónico e por teléfono. Así mesmo serán publicados os nomes  na web da AS-PG.
6.- PREMIOS
  Haberá tres premios para cada categoría:
1º  Premio :Un reprodutor iPod de 80 GB
2º Premio: Un reproductor iPod de 30 GB
3º  Premio: Un ipod shufle.

Establécese un premio do público, idéntico ao 1º premio,  para cada categoría para o podcast que obteña a cifra máis alta sumando votos e visitas.
Os premios non serán substituíbles por diñeiro.
A participación neste concurso supón a aceptación das bases e, no caso de dúbidas na interpretación das mesmas prevalecerá o criterio da organización.
 

 Posted by at 18:27