Ago 072020
 

“Belas irmás, subide
ás mais firmes rochas

EDITH SÖDERGRAN

Camiñan descalzas polas rochas,
pantasmas de sal habitan as sombras,
saben que as últimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufraxio.
As mulleres recollen cada noite
os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,
rebélanse contra a Historia,
constrúen co mar as estatuas
que nunca permanezan.
As mulleres de sal, con argazos de sombras,
xorden das últimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben que o efémero permanece.

Romaní, A., (1994) Das últimas mareas

Nacho Mora
Ago 032020
 

Dona Parrula, vestiu un día
Traxe de gala, ¡que guapa ía¡
Zapato de raso, sombreiro de plumas
Aneis e colares, perfumes, pinturas


Dona Parrula, foi invitada
Polo Rei Gnomo, dono da fraga
Dona Parrula vai de raíña,
Nunha carroza, de cabaciña


¡que ritmos, que valses, que polcas bailaba
Co seu meriñaque de puntilla branca¡
¡Que ritmos que valses, que polcas bailou
Cos seus zapatiños de alto tacón!


Dona Parrula, vestiu un día
Traxe de gala, ¡que guapa ía¡
Dona Parrula, danza e non para
Diante dos gnomos, elfos e fadas

Villar Janeiro, H. (1999), A campá da Lúa.

Santiago Ferragud

Xul 242020
 

¡Irmán Daniel !
Na praia de Rianxo
caian como bágoas as estrelas
espallaban teus aires derradeiros
bruantes ventos das andinas serras,
e ondas galgantes en cramor chegadas
da pratense ribeira
contaban no areeiro que te foras
da seredaides pol-a plan vereda
o camiño que nunca se desanda
o vieiro sin fin …Irman Daniel
Na noite pecha
entrei pinal adiante medoñento
a i alma dun feitizo prisioneira

Fungaban os ramallos un responso
brilaba a frouma verdecente acesa
en velorio de honra o teu relembro
Profundador de voces milagreiras
Inquiréu delorido en desespero:
¿de que morte morreu a nosa prenda?
atrávesome o peito
un dór punxente e esguío de saieta
e dinxenle a verdade crú
tinguindo
cunha pinga de sangre cada verba
¡Morreu do mal dos bós e xenerosos!
¡Morréu de amor a terra!
Irmán Daniel… ¡Morreu de amor a terra!

Cabanillas, R.

Cristina Fernández
Xul 172020
 

Maruxiña, xentil Maruxiña,
ti mil penas do peito me tiras,
cando en rolda a mu[i]ñeira bailando
teu corpiño reviras e viras.

Maruxiña xentil, cando bailas,
vas bailando mainiña, mainiña,
vas bailando, bailando, bailando,
vas bailando e parece que fías.

Para tras e p’ra diante volvendo,
vas virando, virando, virando,
teu corpiño moendo, moendo,
e muiñando e remuiñando.

Como os xungos que branden co vento
e do trigo as espigas garridas,
teu corpiño garrido brandea
e túa leve e xentil cinturiña.

Túas xentís cadeiriñas movendo,
vas fiando, fiando, fiando,
teu corpiño moendo, moendo,
teu corpiño xentil peneirando.

Maruxiña, xentil Maruxiña,
ti mil penas do peito me tiras,
cando en rolda a muiñeira bailando
teu corpiño reviras e viras.

Pondal, E. (1886), Queixumes dos pinos.

Melodía composta por Pilar Castillo

Interpretación de Marcos Redondo

Xul 102020
 

Rompa se ten que romper

que non chegue esta mañá

co seu hábito dourado

murmurando sobre a noite

que olvidar é obrigado

na rúa onde nos buscamos

que non entre a alba descalza

tan serena e desvelada

con maneira de fantasma

que nunca lle esquenza ao día

que naceu da madrugada

rompa se ten que romper

non creas no espreguizarse

da vida cotiá que canta

con palabras sibilantes

en linguas que nos sinalan

envexan o silencioso

manto que a noite nos presta

tan escuro e necesario

para arder lume e estrela

se canto máis anda o sol

deita sombras máis profundas rompa o que ten que romper

e se nos fascina o seixo

que se estende nos camiños

é por lle saír o brillo

das mil dores que o puliron

e xa que o meu corazón

non sabe de andar dereito

non se laia do pasado

nin se arrepinte do feito

para que seguir os rastros

das que nunca se arriscaron

rompa se ten que romper

o noso breve alampar

como fogo de artificio

bordaba no terciopelo

da noite centos de bicos

estrelaba en mil anacos

punzantes de porcelana

os enganos que nos atan

ouro e prata, logro e fama

quen había lamentar

ter ardido nesta chama?

rompa o que ten que romper

Lado, María, Poema incluído na obra colectiva Palabras de luz

Coro Cantábile

Xul 032020
 

Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

Cando foi, iba sorrindo,
cando ven, viña morrendo;
a luciña dos meus ollos,
o amantiño do meu peito

Aquel máis que neve branco,
aquel de dozuras cheo,
aquel por quen eu vivía
e sen quen vivir non quero.
Foi a Castilla por pan
e saramagos lle deron;
déronlle fel por bebida.
peniñas por alimento.

Déronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo…
¡Casteláns, casteláns,
tendes corazón de fero!

¡Ai!, no meu corazonciño
xa non pode haber contento,
que está de dolor ferido,
que está de loito cuberto.

Morreu aquel que eu quería
e para min non hai consolo:
so hai para min, Castilla,
a mala lei que che teño.

Permita Deus, casteláns,
casteláns que aborrezo,
que antes os galegos morran
que ir a pedirvos sustento.

Pois tan mal corazón tendes,
secos fillos do deserto,
que se amargo pan vos gañan,
dádesllo envolto en venero.

Aló van, malpocadiños,
todos de esperanzas cheos,
e volven, ¡ai!, sen ventura
cun caudal de desprezos.

Van probes e tornan probes,
van sans e tornan enfermos,
que anque eles son como rosas,
tratádelos como negros.

¡Casteláns de Castela,
tendes corazón de aceiro,
alma coma as penas dura,
e sen entrañas o peito!

En tros de palla sentados,
sen fundamentos, soberbios,
pensas que os nosos filliños
para servirvos naceron.

E nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamento
coubo en máis fatuas cabezas
ni en máis fatuos sentimentos.

Que Castela e Casteláns,
todos nun montón, a eito,
non valen o que unha herbiña
destes nosos campos frescos.

Só pezoñosas charcas
detidas no ardente solo
tes, Castela, que humedezan
eses teus labios sedentos.

Que o mar deixoute esquecida
e lonxe de ti correron
as brandas augas que traen
de plantas sen sementeiros.

Nin árbores que dean sombra,
nin sombra que preste alento…
Chaira e sempre chaira,
deserto e sempre deserto…

Esto che tocou, coitada,
por herdanza no universo,
¡miserable fanfurriñeira!,
triste herdanza foi por certo.

En verdade non hai, Castela,
nada coma ti tan feo,
que aínda mellor que Castela
valera dicir inferno.

¿Por que aló fuches, meu ben?
¡Nunca tal houberas feito!
¡Trocar campiños floridos
por tristes campos sen rego!

¡Trocar tan claras fontiñas,
ríos tan murmuradores
por seco polbo que nunca
mollan as bágoas do ceo!

Mais, ¡ai!, de onda min te fuches
sen dó do meu sentimento,
e aló a vida che quitaron ,
aló a mortiña che deron.

Morriches, meu queridiño,
e para min non hai consolo,
que onde antes te vía, agora,
xa solo unta tomba vexo.

Triste como a mesma noite,
farto de dolor o peito,
pídolle a Deus que me mate,
porque xa vivir non quero.

Mais en tanto non me mata,
casteláns que aborrezo,
hei, para vergonza,
heivos de cantar xemendo:

 ¡Castellanos de Castilla
Tratade ben ôs gallegos;
Cando van, van como rosas
Cando vên, vên como negros!

Castro, R. (1863), Cantares Gallegos

MJ
Os Carunchos
Aid
Gelria


Xuñ 262020
 

Neste tempo de paz, nesta inquietude.
Cando o sol para e bica e aloumiña,
Neste solpor eterno a auga camiña
Silente polo val da inmensitude.

Vou sen dores a tarde e o laurel
Na brisalada aroma a ladaíña
que inicia un grilo e alonga unha andoriña
e un reiseñor eleva á plenitude

Eu quixera meu ben que nesta hora
a túa voz amada os que amaban
renacese nos eidos na harmonía
E quixera contigo ver a aurora
e quixera espertar ao teu abeiro,
amor na auga fría

Eu quixera, eu quixera, amor mío, eu quixera.
Eu quixera, eu quixera, amor mío, eu quixera.

Moreno Márquez, M. V.

Versión de Xardín Desordenado

Xuñ 192020
 

Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.
Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.
Estóu comigo mesmo.
Spiritual
Beberéi a paisaxe
nun amencer de lirios.
As campanas do mar
nos ventos fuxidíos.
Cada intre un paxaro,
cada pulso un latexo.
Unha espada de chuvia
cortando a frol do vento.
Estóu comigo mesmo.
Nin as olladas torvas,
nin os beizos esquivos,
nin as voces nemigas
nin os homes cativos.
hoxe canto en libertá
non estóu isolado,
o corazón vai comigo
e con il falo.
Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.

Ferreiro, C. E. (1962) Longa noite de pedra.

Versión de Tabula Rasa

Xuñ 122020
 

Bando

Prohíbese, por orde da Alcaldía,
que medren porque si
as rosas do xardín municipal.
Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle a lúa
andar ceiba de noite polo ceo.
A lúa é unha tola que anda espida
dando mal exempro ás nenas castas
i ós fillos de familia.
Pagarán trabucos os poetas.
Prohíbese soñar de 10 a 11.
Prohíbese tamén derramar bágoas.
Pódese chocar tan só cando hai sequía
pra que non fiquen baldeiros os pantanos.
Un só se pode emocionar
os Xoves e Domingos
cando toca
a banda do Concello no quiosco.
Están fóra da Lei
as estrelas, a primaveira,
as flores i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumpra
de orde do Alcalde.
Firmado e rubricado.

Manuel María (1958) Documentos persoais.

A Quenlla

Xuñ 052020
 

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, como unha vaca!

Os arados van e vên
dende Santiago a Belén.
Dende Belén a Santiago
un anxo ven en un barco.
Un barco de prata fina
que trai a door de Galicia.

Galicia deitada e queda
transida de tristes herbas.
Herbas que cobren téu leito
e a negra fonte dos teus cabelos.
Cabelos que van ao mar
onde as nubens teñen seu nídio pombal.

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, como unha vaca!

García Lorca, Federico (1935)

Amancio Prada