Out 092020
 

I
levamos os cabelos extremadamente longos
e os corpos espidos

os pés descalzos feridos pola area
lévannos ao mar
imperturbable

nunca nos ven os rostros
só imaxinan a auga, tamén, nos nosos ollos
os cabelos ao vento, bandeiras desatadas
cando xa non hai nada
entre a escuma e a carne

quedarán os poemas
os poemas atroces das amantes de Hamlet.

II
cantas pedras para este muro inmenso
para este camiño, para a casa
a casa que abriremos ás mulleres espidas
que chegarán do mar na procura da árbore
e a fonte

gardamos a calor e gardamos a fonte
a laranxeira terma dos seus froitos dourados
é o noso deber para un tempo sen deuses
que nunca foi o noso

como sinal levamos o sexo descuberto
os peitos e os cabelos ao vento que nos fere
e agardamos pacientes
o seu paso de auga á nosa casa aberta.

Dacosta, M. (2003). As Amantes de Hamlet.

Miguel Alonso

Out 072020
 

O CARRO

Non canta na Chá ninguén.
Por eso o meu carro canta.
Canta o seu eixo tan ben
que a señardade me espanta.

Non hai canto tan fermoso:
fino como un asubío.
Anque é, ás vegadas, saudoso,
faise, no ar, rechouchío.

O meu carro é cerna dura:
sábese carballo e freixo.
¡Que fermosa a súa feitura!
¡Que lixeireza a do eixo!

As cousas vanse aledando
por onde o meu carro pasa.
¡Carrétame herba pró gando!
¡Traime a colleita pra casa!

Manuel MaríaTerra Chá, 1954

Fuxan os ventos
Mini e Mero
Guadi Galego
Treixadura
Uxía

Out 022020
 

¡Camiño de ferradura
que levas a Mondoñedo!
¡Nova rúa da Amargura!
¡Ou vereda da inxustiza
pola que rube ó martirio
o redentor da Galiza!
¡Dalle paso doce e brando,
que tamén él vai doído,
antre saións e sangrando!
¡Tamén él, todo bondades,
leva ás costas a cruz sagra
dun sono de libertade!
¡Tamén él cheo de dores,
vai con coroa de espiñas
posta de man de treidores!
¡Tamén él murcho e maltreito,
como rosa de pasión
leva unha chaga no peito!
¡Camiño de ferradura
aberto ó paso da Morte
na noite tristeira e escura,
leva con paz e sosego
ó soñador dunha patria,
ó novo Cristo galego!

(…)

Cabanillas, R. & Vilar Ponte, A. (1926). O mariscal.

Miro Casabella. Se queres escoitar, preme aquí.

Set 252020
 

Aquí non hai silencio porque hai homes
falan os homes falan
aquí non pasa o vento esa fantasma
os homes falan falan
e fórmase outro vento outro rebumbio
unha fantasma feita deste fume
este fumar sen tino estas palabras
e pasa un suave gato que é da casa.

Beben viño coñac
berran discuten contan chistes mascan
un pouco de xamón tal vez chourizo
o gato ulisca cheira mira agarda
vai á cociña ven ao mostrador quixera
un anaquiño de boa carne un chisco
de tenrura algún queixo unha migalla.

Aquí non hai vagadas nin roncallos
non se ven o scabezos nin as praias
o taberneiro bole saúda cobra serve fala
cambea mil pesetas chama á muller a berros
e contesta ao teléfono ás chamadas
e os homes berran moito cheos de ira
e rin e danse a man e nada pasa.

O gato caladiño ergue as orellas
tan maino tan suavísimo sen gana
cruza por entre as pernas entre as botas
altas botas de caucho contra as augas co seu rabo
arreguichado e duro e tan en calma
e aquí non hai silencio que hai vinte homes
e están ben lonxe os mares que arrebatan.

Se acaso o gato mira os ollos do home
guicha en suspenso escoita en paz agacha
unha orelliña aguda e indiferente
lambe teimudo e calmo unha das patas
e se acaso durmiña e abre un ollo
e ve que os homes beben fuman discuten moito non se cansan
de ensaladilla callos mexillóns anchoas
e viño e viño e viño tinto e branco en tantas tazas
e esgarran cospen entran saen empuxan brindan cantan
e a radio está acendida e óese música
e o gato pasa indemne comprendendo ten costume son os homes
non se espanta

Graña, B. (1966). Profecía do mar.

Gelria
Set 182020
 

O vento díxome cousas

O vento díxome cousas
Que non atopo nos libros.

Resoaba a súa voz no mundo
Igual que un soño perdido.

E o mar buscaba unha aperta,
Buscaba un peito ou un niño,
E non atopaba nada
Senón penedos espidos.

Recordo que era Nadal
E eu bebía moito viño.

Estabamos todos xuntos,
Os anxos meus, os amigos…

O vento e o mar berraban
Coma cans adoecidos.

E nós calados, fumando,
Bebendo, mirando fixos,
Por se chegaba algún día
Un forasteiro ou escrito
Que nos dixese que existe
Máis alá de todo un brillo,
Un sol que non ten solpores,
Nin vacas tristes nin grilos.

Estabamos todos xuntos,
No meu silencio metidos,
Querendo que nos chegara
Algo estraño, de outro signo
Que nos sacara cal gando
E nos mostrara o camino
Para pacer herba nova
E choutar noutros eixidos.

Graña, B. (1958), Poema do home que quixo vivir.

Versión de Astarot. Preme aquí

Set 112020
 

Luz de setembro, 

sempre nun ritornello adolescente 

(novo do trinque o mundo 

nun planeta vello ). 

Luz baixo as perfebas de novembro, 

Ofelia adormecida na ribeira. 

Lagoa de cristal no ceu de Advento. 

Luz silenciosa 

pulando da raíz até os paxaros, 

inventando o verdor, 

criando marzo 

nas entrañas do tempo. 

Luz pura do verán: 

país da infancia.

Pallarés, Pilar (2020), Proxecto colectivo Palabras de luz

Coro Cantabile

Set 042020
 

III

COMPANHEIRO
Deixa-me dizer-te.
Dizer-te, não falar-te.
Dizer-te por bandeira nas gaitas do alvorar.Se despontam as luzes, levaremos o mundo.
Os tempos são chegados,
e os sonhos por sonhar têm beira sem porta
e portos a abeirar.Deixa-me cantar-te.
Cantar-te, não chorar-te.
Cantar-te em voz de monte na terra do sol-pôr.

Pisaremos moedas, semearemos filhos,
renovaremos nomes na barca do amanhã.
Dir-te-ei na ilha, então, de ilhas errantes,
entre os passos a força, e um mundo por nascer.
Labrega, hei soterrar capitais como abono
e cultivar o amor, sem indústria, nem modos.
Deixa-me dizer-te, no teu nome de lar.

Aldrei, I. (2012) Sétimo andar (obra colectiva)

Miguel Alonso

Ago 282020
 

Pato, Chus, Carne de Leviatán

Palabras outras
núas desprendidas da árbore
sen traxe de gloria pousaron no lombo dos leviatáns
sen obediencia que son cetáceos brancos
abertas
caídas na mente palabras
de ciencia
as serpes siderais
que eran cíclicas brancas
despregaron a lonxitude máxima

Pato, Chus. (2013), Leviatán

Gelria