Mai 022020
 

Bailemos as rúas
ata desaparecer
no ventre sonoro da noite,
onde exércitos de lucecús
acenden con cóxegas as estrelas.
Bebamos as fronteiras da realidade,
brindado co infinito
pola harmonía musical das nosas almas.
Porque o teu camiñar marca o ritmo do mundo
con brincos de danza á deriva.
Sinte!
Sinte que sentes.
A vida,
a liberdade ós teus pés,
bolboretas borrachas no corpo,
cores imposibles,
primavera baixo o peito.
ti e eu bailando as rúas;
ata desaparecer.

Fernández Rial, R., (2016), Sacar a bailar

A banda da Loba

Abr 262020
 

É xa tempo de erguer a Liberdade,
de saír deste noxo e deste abismo
para poñer en alto a dignidade,
a ira, a rebelión, o inconformismo.

É tempo preciso para se alzar,
de enterrar dunha vez a tiranía
e erguer a nosa fe como un cantar
pra traguer a pureza e a alegría.

É o tempo do combate, do clamor,
da afirmación enteira máis baril.
É o tempo do incendio abrasador
baixo este ceo purísimo de abril.

É tempo de ofrendar a propia vida,
de vestir o uniforme de soldado.
É tempo de ir coa fronte erguida
pra facer un mañá esperanzado.

Abril fixo xurdir rosas vermellas,
toxos arnais e estripos feridores.
É tempo de gadañas e de rellas,
de seiturar a traizón, os traidores.

Galiza é, dende agora, chama acesa,
un agromar de papoulas a florir,
unha fouce xigante, unha promesa,
unha vontade absoluta de porvir

Galiza é o empeño máis fermoso,
o pulo transcendente máis cabal,
un ideal vivo, virxe e poderoso,
unha desperta conciencia comunal.

Este é tempo de loita, de xenreira.
É tempo de semente e de colleita.
O tempo de que agrome a Primaveira
pra levantar á Terra tan maltreita!

Manuel María (1989), Abril de lume e ferro.

Versión da Quenlla. Preme aquí para escoitala.

Abr 212020
 

I. HAI UNHA VOZ
Hai unha voz
no tempo de Galicia
Hai unha voz sen verbas
que todos escoitamos no silencio
Lembrando nomes pra que naza o millo

Chámase morte ou mágoa
Xuramento de anguria
Soidade
Pensamento de pedra
Chámase berro e fonte
e desarrimo

Chámase olvido
E chámase arelanza
Ou vida ou liberdade ou compaña dos nosos
Chámase soño ou morte
lar
saudade

Chámase choiva que lourea os froitos

Hai unha voz
Chámase Rosalía
Sete letras de laio
Saudade
dunha fala ferida

Esperanza dun mundo
que inda fica nun berro
de liberdade
Hai unha voz
A súa
Benzoada

II. CANTIGA FUNERAL DE PADRÓN
Campanas de Bastabales
tocade por Rosalía
Tocade

Xa non chove miudiño
Xa non choven orballadas
Choven negras soidades
Chorade por Rosalía
Chorade

Que vai de dolor ferida
por un agoiro de mágoas
Sen arrimo. Sen adaxe
Soade

Xa non madurece o millo
pola beira de Lestrove
Hai feridas sen idade
Chorade

Que vai unha sombra negra
pola banda de Laíño
chamando por Rosalía
Tocade

Velaivai a negra sombra
no cemiterio de Adina
asombrando a Rosalía
Pregade

III. BENZOADA
Benzoados os tempos
do infortunio
que fixeron posible esa voz silandeira
Rosalía

Benzoadas
todas as nordesías
que asulagan
teus salaios de acibro

Benzoada sexa
a túa orfandade
que nos fire a todos
entrañablemente

Benzoada a fontela de anceios de morte
que asulagou
o teu vivir
a carón da meirande das mágoas

Benzoados os espacios e os tempos
as dúas coordenadas
que te crucificaron
con cravos de ferro ou de amor

Rosalía
Benzoada sexas pola túa voz

Pozo Garza, Luz

Desde a Asociación Socio-Pedagóxica Galega e desde o equipo que conforma Son de Poetas queremos dedicarlle esta entrada á poeta e académica Luz Pozo Garza, falecida recentemente.

O día 21 de xullo de 2017, a Real Academia Galega organizou unha homenaxe á autora. Con este motivo, o compositor Gabriel Bussi adaptou tres dos seus textos dedicados a Rosalía A interpretación correu a cargo da soprano Patricia Rodríguez Rico, acompañada do Quinteto Cimarrón.

O profesor Gabriel Bussi compartiu connosco a gravación daquel acto que agora vos ofrecemos.

Listen to “Luz Pozo Graza, 3 poemas a Rosalía. Adpt. G. Bussi, quintto cordas Cimarrón, Pat. Rdz. Rizo soprano. RAG, A Coruña 21-07-2017” on Spreaker.

Concerto

Abr 202020
 

Naquela cidade
onde unha rapaza escribía un diario secreto
na noite
mentres o soño desvalido semellaba finxir
silencios compartidos
nesa vella cidade do norte
o primeiro poema de amor flutuaba
coma un blues nostálxico na noite.


Só quería saber
por qué as cordas permanecen vibrando coma labios
e qué queda do diario secreto
na noite desvalida.

Querería saber daquel río esvaído do soño
tal unha despedida sen retorno,
do silencio curvado nunha praza deserta e antiga.
¿Onde vai o primeiro poema de amor

a materia sonora dun blues fuxidío
a inocencia primeira?

Pozo Garza, Luz, (1986), Códice Calixtino.

Versión de Gelria

Mar 132020
 

Foi nas Illas Lobeiras co mar por testemuña

do amor louco no entorno dun mínimo deserto

que escoitamos na noite cantos de desconcerto

a ecoar lonxe na serra, nos penedos da Ruña.

E fumos temerosos dun medo que rabuña

interrompendo os beixos coa dúbida do incerto

de coñecer se a lenda puidese ter de certo

que os lobos descenderan como a xente supuña.

E na nosa incerteza non tivemos de conta

da fronteira das augas para coutar o medo

protexidos por ondas e cons de afiado gume.

Mais a nosa cegueira mudou logo en luz pronta

descubrindo que os urros proviñan do rochedo

no que faro Cee ronxe para as naos dende o cume.

Villar, Miro (1992), Ausencias pretéritas. (Espiral Maior: A Coruña)

Nacho Mora en Youtube

Mar 052020
 

Tres segundos de memoria bastarían para abrir a caixa de Pandora

tres segundos de memoria bastarían para temer a vitoria dunha sombra

Tres segundos de memoria bastarían para queimar na lareira a nosa historia

Tres segundos de memoria bastarían para tecer coas cinzas matrioscas

para gardarte nelas e non abrirte

A memoria é un preludio do esquecemento

A memoria é unha escusa para olvidar

Tres segundos de memoria bastarían para queimar na lareira a nosa historia

Tres segundos de memoria bastarían para tecer coas cinzas matrioscas

para gardarte nelas e non abrirte

pra soterrar o medo a que devores os meus labirintos 

A memoria é un preludio do esquecemento

A memoria é unha escusa para olvidar

Tres segundos de memoria

Tres segundos de memoria

Tres segundos de memoria

Tres segundos, tres segundos

de memoria

A memoria é unha escusa para olvidar

A memoria é un preludio do esquecemento

A memoria é unha escusa para olvidar

A memoria é unha escusa para empezar

Parra, Celia (2009) No berce das mareas (Silleda: Fervenza)


Versión da banda da Loba

A banda da Loba e Celia Parra ao vivo en Youtube

Xan 282019
 

Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.

une saison en enfer. repite comigo Une-Saison-En-Enfer.
trinta xeracións de meu analfabetas Eu estou aprendendo a ladrar.
marcar un nunca territorio coa epiglote
coma un cadelo coma un can de palleiro
escadelearme ata volver en min en can entón pronuncio
Walt Walt
Walt Whitman mamá.

estou aprendendo a ladrar.
póñome de cu pró sol agárrome a unha aixada e
tento imitar o son do cuco do cuco de cu pró sol entón
a miña gorxa esprémese de dor
e oulan coma nunca os futuros posibles que nos fan esbombar as veas
coma unha pota de leite na lareira.

os ollos do meu amor levan dentro
o troupeleo dos chocallos uncontrautro uncontrautro
da novena sinfonía de Gustav Mahler
mamá.

e eu míroche prós ollos prós olliños estás tan cansa
pero eu non e aquí
é o intre da furia can
escoito con atención a campá de cris
tal dos teus soños incumpridos
coma unha escultura delicada de Brancusi
de Cons tan tín Brancusi.

unha vez e outra vez o corazón grandísimo
igual ca unha cerrota andoa o outono es ti ou ou ou loba
velaquí me tés bailando berrando choutando
unha mestra gutural un volcanciño gutural
coma Virginia Woolf coma Virginia Woolf coma Virginia Woolf.

eu míroche prás mans podería lamberche as cicatrices das mans
ata que deran luz
e curarche as hernias discais cun só verso alexandrino
cunha sílaba de centeo cru cun oh-là-là e despois despois
contar unha por unha as túas canas enraizadas nas idades do mundo
a túa lingua plantígrada mamá
podería mesmo reestructurarche a osamenta
co implante dunha canción anarquista.

ás veces sinto a dor sedimentándose
lámina
por
lámina
coma a pizarra:
é un esguince emocional chantado na caluga
e para ladrar así ás veces é preciso chorar iodo
abrir os xeonllos cunha gadaña ata ver o sol tan preto
a tres centímetros do iris
mamá
eu tiña que mamar da túa médula
asombrar o mundo cando che baixa a compaixón ás caries
e ós peitos
caídos
co cansazo.

para poder ladrar eu tería que rillar durante anos
a túa alerxia ó pó á peluxe dos chopos
a túa anemia circulando en sentido inverso polo sangue
tería que ir contigo enterrar ó teu irmán de vintesete anos e
apretar a meixela para non tronzar a lingua
coa súa tuberculose mamaíña.

ben sei eu que para poder ladrar
tería que ir contigo á miña infancia
e verme case morrer deshidratada
e pregarlle á virxe na que non cres
que me devolvera á vida de tres meses e medio
e soldarme no teu colo para sempre
coma unha peza de ferro do teu ventre.

non penses que non sei que para poder ladrar
tería que ir contigo ás derradeiras horas
da mamá Carmiña agarrada ás catro puntas do seu pano
e ó teu bazo.

ben o sei ben sei eu todo
que para eu aprender este ladrido
á fin fixeron falla
mil mulleres lavando a reo no río de Saá
e mil arando e dúas mil cosendo e cinco mil
apañando cozas e garabullos no medio do monte e Ti
sobre todo ti plantando pinos nun serragoto inmenso
desaprendendo canto es
esfuracando as túas dúbidas.

Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.

alguén me ve abríndome a queixada ata que a fendo e digo xa
xa ladro ou coma o can non non
coma Camille Claudel coma Camille Claudel coma Camille Claudel
coma Camille mamá no mármore
coma Camille
coma Walt Whitman Walter Benjamin vou mamá
vou deica ti
vou eu vou
outa
outa
ouh…

Olga Novo,

Versión de Xardín Desordenado