Set 252020
 

Aquí non hai silencio porque hai homes
falan os homes falan
aquí non pasa o vento esa fantasma
os homes falan falan
e fórmase outro vento outro rebumbio
unha fantasma feita deste fume
este fumar sen tino estas palabras
e pasa un suave gato que é da casa.

Beben viño coñac
berran discuten contan chistes mascan
un pouco de xamón tal vez chourizo
o gato ulisca cheira mira agarda
vai á cociña ven ao mostrador quixera
un anaquiño de boa carne un chisco
de tenrura algún queixo unha migalla.

Aquí non hai vagadas nin roncallos
non se ven o scabezos nin as praias
o taberneiro bole saúda cobra serve fala
cambea mil pesetas chama á muller a berros
e contesta ao teléfono ás chamadas
e os homes berran moito cheos de ira
e rin e danse a man e nada pasa.

O gato caladiño ergue as orellas
tan maino tan suavísimo sen gana
cruza por entre as pernas entre as botas
altas botas de caucho contra as augas co seu rabo
arreguichado e duro e tan en calma
e aquí non hai silencio que hai vinte homes
e están ben lonxe os mares que arrebatan.

Se acaso o gato mira os ollos do home
guicha en suspenso escoita en paz agacha
unha orelliña aguda e indiferente
lambe teimudo e calmo unha das patas
e se acaso durmiña e abre un ollo
e ve que os homes beben fuman discuten moito non se cansan
de ensaladilla callos mexillóns anchoas
e viño e viño e viño tinto e branco en tantas tazas
e esgarran cospen entran saen empuxan brindan cantan
e a radio está acendida e óese música
e o gato pasa indemne comprendendo ten costume son os homes
non se espanta

Graña, B. (1966). Profecía do mar.

Gelria
Ago 282020
 

Pato, Chus, Carne de Leviatán

Palabras outras
núas desprendidas da árbore
sen traxe de gloria pousaron no lombo dos leviatáns
sen obediencia que son cetáceos brancos
abertas
caídas na mente palabras
de ciencia
as serpes siderais
que eran cíclicas brancas
despregaron a lonxitude máxima

Pato, Chus. (2013), Leviatán

Gelria
Xul 242020
 

¡Irmán Daniel !
Na praia de Rianxo
caian como bágoas as estrelas
espallaban teus aires derradeiros
bruantes ventos das andinas serras,
e ondas galgantes en cramor chegadas
da pratense ribeira
contaban no areeiro que te foras
da seredaides pol-a plan vereda
o camiño que nunca se desanda
o vieiro sin fin …Irman Daniel
Na noite pecha
entrei pinal adiante medoñento
a i alma dun feitizo prisioneira

Fungaban os ramallos un responso
brilaba a frouma verdecente acesa
en velorio de honra o teu relembro
Profundador de voces milagreiras
Inquiréu delorido en desespero:
¿de que morte morreu a nosa prenda?
atrávesome o peito
un dór punxente e esguío de saieta
e dinxenle a verdade crú
tinguindo
cunha pinga de sangre cada verba
¡Morreu do mal dos bós e xenerosos!
¡Morréu de amor a terra!
Irmán Daniel… ¡Morreu de amor a terra!

Cabanillas, R.

Cristina Fernández
Xul 102020
 

Rompa se ten que romper

que non chegue esta mañá

co seu hábito dourado

murmurando sobre a noite

que olvidar é obrigado

na rúa onde nos buscamos

que non entre a alba descalza

tan serena e desvelada

con maneira de fantasma

que nunca lle esquenza ao día

que naceu da madrugada

rompa se ten que romper

non creas no espreguizarse

da vida cotiá que canta

con palabras sibilantes

en linguas que nos sinalan

envexan o silencioso

manto que a noite nos presta

tan escuro e necesario

para arder lume e estrela

se canto máis anda o sol

deita sombras máis profundas rompa o que ten que romper

e se nos fascina o seixo

que se estende nos camiños

é por lle saír o brillo

das mil dores que o puliron

e xa que o meu corazón

non sabe de andar dereito

non se laia do pasado

nin se arrepinte do feito

para que seguir os rastros

das que nunca se arriscaron

rompa se ten que romper

o noso breve alampar

como fogo de artificio

bordaba no terciopelo

da noite centos de bicos

estrelaba en mil anacos

punzantes de porcelana

os enganos que nos atan

ouro e prata, logro e fama

quen había lamentar

ter ardido nesta chama?

rompa o que ten que romper

Lado, María, Poema incluído na obra colectiva Palabras de luz

Coro Cantábile

Xuñ 052020
 

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, como unha vaca!

Os arados van e vên
dende Santiago a Belén.
Dende Belén a Santiago
un anxo ven en un barco.
Un barco de prata fina
que trai a door de Galicia.

Galicia deitada e queda
transida de tristes herbas.
Herbas que cobren téu leito
e a negra fonte dos teus cabelos.
Cabelos que van ao mar
onde as nubens teñen seu nídio pombal.

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, como unha vaca!

García Lorca, Federico (1935)

Amancio Prada
Mai 292020
 

Da aldea lexana fumegan as tellas;
detrás dos petoutos vai póndose o sol;
retornan prós eidos coa noite as ovellas
tiscando nas beiras o céspede mol.

Un vello, arrimado nun pau de sanguiño,
o monte atravesa de cara ó piñar.
Vai canso; unha pedra topou no camiño
e nela sentouse pra folgos tomar.

-¡Ai! –dixo-, ¡que triste!
¡que triste eu estou!
I on sapo, que oía,
repuxo: -¡Cro, cro!

¡As ánemas tocan!… Tal noite como esta
queimóuseme a casa, morreume a muller;
ardeume a xugada na corte, i a besta,
na terra a semente botouse a perder.

Vendín prós trabucos bacelos e horas
e vou polo mundo de entón a pedir;
mais cando non topo pechadas as portas
os cans sáienme a elas e fanme fuxir.

-Canta, sapo, canta;
ti i eu ¡somos dous!…-
I o sapo, choroso,
cantaba: -¡Cro, cro!

Soliños estamos entrambos na terra,
mais nela un buraco ti alcontras i eu non;
a ti non te morden os ventos da serra,
i a min as entranas i os ósos me ron.

Ti, nado nos montes, nos montes esperas,
decote cantando, teu térmeno ver;
eu, nado entre os homes, dormendo entre as feras,
e morte non acho, si quero morrer.

-Xa tocan… Recemos

Curros Enríquez, M., (1880) Aires da miña terra.

Luís Emilio Batallán
Mai 172020
 

Sorri-me, Luísa Sorriso.
Sempre ela está silenciosa,
pra non desfacer, falando,
o triángulo da sua boca.
Qué ben debe de saber
a améndoa da tua faciana,
mollada en mel do teu pelo.
¿Deixas-me probá-la?
Pero ti, sempre a sorrir,
calas.
Como unha fotografía
de ti mesma, silenciosa.
pra non desfacer, falando,
o triángulo da tua boca.
O triángulo da tua boca
forman-no duas gueivotas.
Duas, voadoras
e roxas.
Por un ceu de nubes brancas
e rosa,
voan,
unha porriba da outra.
Polo ceu da tua faciana.
Unha paira;
a outra
leva ergueitas as asas.
Paxareiro é o teu siléncio,
Luísa Sorriso, que as garda.
O cazador dunha verba
pode matá-las.

Carvalho Calero, R. (1934) O silencio axionllado

Thetetas Van
Mai 152020
 

Non sei
se matei.
Estiven na trincheira.
Non vin
o meu nemigo.
Disparei.
Non sei
se matei.
Fun ferido.
Mais
non
sei
se
matei.
Toupa cega,
non teño outro ollo
que o ollo
do meu fusil.
Se cadra o ten visto
o meu nemigo.
Fun ferido.
Eu
non
sei
se matei.
Carvalho Calero, R., (1961-1980) (1982)  Futuro condicional 

Labazada. Se queres escoitar, preme aquí.

Alberte Lopez, André Ferreiro e Xoán Padín. Se queres escoitar, preme aquí.

Versión de Ruxe ruxe. Se queres escoitar, preme aquí

Mai 132020
 

A Orquestra Filarmónica de Osaka,
em Bratislava interpreta
a Sétima Sinfonía.
Ásia digere Europa. O pragmatismo
asume o romantismo. O eslavismo
acolhe o germanismo. O sinecismo
sob o teu signo reina.
Ti, sobre o branco touro, bela
dos grandes olhos, navegaste
nom só o Mar Nosso, até Creta; tamém
os Sete Mares, conquistadora
do antigo e o novo mundo, com exércitos,
com inventos, e máquinas, e ideias,
espargendo a tua força, a tua graça,
a tua moda, a tua ciencia, a tua
técnica. E ainda que conservem
alguns povos vestigios de seu, matam
coas tuas armas, amam
cos teus beijos, falam coas tuas palabras,
mais cada vez, cada vez mais, Europa.
O maestro de oblíquos olhos
dirige a tua música
vestido co teu fraque, e estreita
coa tua mao a mao
do primeiro violino.
Só podem superar-te
os que te reconhecem
como mai ou madrasta, os criados
aos teus peitos, os assovalhados
polos teus pés, emancipados ou
manumitidos. Para ser senhores
de si mesmos, tenhem que ter sido
filos ou servos teus, e ao rebelar-se
contra ti, corroboram-te e proferem
na língua tua a fórmula
da sua independencia.
E podem renegar
de ti, porque lhes deste
a consciencia de serem eles próprios;
porque ti os concebeste ou os calcaste
co teu selo de fogo,
como no curro
dos montes da Barbança os bravos poldros
de esgrêvias crinas, tardos de domar.
Espalhada por cinco continentes,
vás como umha maré todo alagando.
Pagas o teu tributo aos que dominas.
Tem mais petróleo América; Japom,
mais cortesias e calculadoras.
Mas o mundo vai-se facendo Europa
enquanto Europa vai fazendo o mundo.
E o branco touro que me namorara,
polo espaço nadando chega à lua,
para desembarcar-te
en amorosas praias siderais,
onde génios, ou anjos,
ou deuses, a benvida che darám,
oh Europa dos redondos brancos peitos,
interpretando para ti os acordes
do final da Novena Sinfonia.

Carvalho Calero, R., (1986), Reticências

Versión de Tabula Rasa

Tabula Rasa

Versión de A Foice e Malvares de Moscoso

A Foice e Malvares do Moscoso

Mai 062020
 

Todo termina mal. Tés que ajeitar-te
a esta verdade, e resignar-te a ela.
Nom podes apaga-la nem vence-la.
De assimila-la has de aprender a arte.

Viver nom podes numha estrela á parte.
Esta numha galaxia a tua estrela.
Esta numha abadia a tua cela.
Á comum regra tés que sujeitar-te.

Tés que portart-te como se viver
fosse so aprendizado de morrer,
e estar, aprendizado de partir.

Cansam os deuses de felizes ser.
O fogo nasce para arrefecer.
O paxaro alça o vo para cair

Carvalho Calero, R., (1990) Reticencias.

Avante

Se queres escoitar a versión de Avante, preme aquí.

Se queres escoitar a versión acústica de Avante, preme aquí.