Xan 162010
 

¡Irmáns! ¡Irmáns gallegos!
¡Dende Ortegal ó Miño
a folla do fouciño
fagamos rebrilar!

Que vexa a Vila podre,
coveira da canalla,
á Aldea que traballa
disposta pra loitar.

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns gallegos!
que corra o sangue a regos
dende a montana ó mar.

¡Ergámonos sin medo!
¡Que o lume da toxeira
envolva na fogueira
o pazo siñorial!

Xa o fato de caciques,
Iadróns e herexes, fuxe
ó redentor empuxe
da alma rexional.

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns gallegos!
que corra a sangre a regos
dende a montana ó val.

Ramón Cabanillas (1979) Obras completas, I (Madrid: Akal Editor)

Xenreira (1997)
Miro Casabella (1977)
Xerardo Moscoso (1977)

 Posted by at 20:43
Nov 152009
 
9 de novembro de 2009:
50 anos da morte de Ramón Cabanillas

A Luís Porteiro

¡Irmáns! En pé, sereos,
a limpa frente erguida,
envoltos na brancura
da luz que cai de riba,
o corazón aberto
a toda verba amiga,
e nunha man a fouce
e noutra man a oliva,
arredor da bandeira azul e branca,
arredor da bandeira de Galicia,
cantémo-lo dereito
a libre nova vida!

Validos de treidores
a noite da Frouseira
á patria escravizaron
uns reises de Castela.
Comestas polo tempo,
xa afloxan as cadeas…
¡irmáns asoballados
de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
¡E ó pé da enseña da nazón galega
cantémo-lo dereito
a libertar a Terra!

¡Irmáns no amor á Suevia
de lexendaria historia,
¡en pé! ¡en pé dispostos
a non morrer sin loita!
¡O día do Medulio
con sangue quente e roxa
mercámo-lo dereito
a libre, honrada chouza!
¡Xa está ó vento a bandeira azul e branca!
¡A oliva nunha man, a fouce noutra,
berremos alto e forte:
“¡A nosa terra é nosa!”

Ramón Cabanillas (1979): Obras completas, I (Madrid: Akal Editor)

Cristina Fernández
Juan Pardo

 Posted by at 21:04
Xuñ 202008
 

¡Noite diante dos ollos!
¡Noite no pensamento!
¡As brétemas da Dúbida!
¡Os pantasmas do Medo!
¡Costa arriba, caíndo
sin ver onde tropezo…!

Soio unha espranza:
¡o raio aceso
dunha estreliña
que brila ó lexos!

¡Esquecido dos fillos!
¡Bulrado dos alleos!
¡Afundido na sombra!
¡Magoado polo peso
dunha Xustiza en feira
escrava do Diñeiro!

¡Soio un consolo
pon no meu peito
a luz da estrela
que brila ó lexos!

¡Nas mans as feridoras
cadeas do foreiro!
¡Ispido, arrodeado
de roxos cans famentos
que con dentes e uñas
gobernan os meus eidos!

¡Soio antre a sombra
tenme dereito
a luz da estrela
que brila ó lexos!

¡Abafado, sentindo
como funga no vento
o rachador estalo
da tralla de negreiro
que o maldito cacique
mercou, coa alma, ó Demo…!

¡Soio me alenta
neste deserto
a luz da estrela
que brila ó lexos!

-Rube, rube ó Calvario
¡ou Cristo, destes tempos!
Un derradeiro esforzo!
un paso máis, labrego!
¡A estrela é unha fogueira
que xa está preto!

Ramón Cabanillas (1979): Obras completas, I (Madrid: Akal editor)

Versión de Fuxan Os Ventos

 Posted by at 18:13