Xuñ 262020
 

Neste tempo de paz, nesta inquietude.
Cando o sol para e bica e aloumiña,
Neste solpor eterno a auga camiña
Silente polo val da inmensitude.

Vou sen dores a tarde e o laurel
Na brisalada aroma a ladaíña
que inicia un grilo e alonga unha andoriña
e un reiseñor eleva á plenitude

Eu quixera meu ben que nesta hora
a túa voz amada os que amaban
renacese nos eidos na harmonía
E quixera contigo ver a aurora
e quixera espertar ao teu abeiro,
amor na auga fría

Eu quixera, eu quixera, amor mío, eu quixera.
Eu quixera, eu quixera, amor mío, eu quixera.

Moreno Márquez, M. V.

Versión de Xardín Desordenado

Mai 222020
 

Neste amencer de pombas indecisas
conversarei coas fontes
onde beben pesares cristalinos
as sombras que se axitan pola noite.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu perdera na auga.

No laio dos farois agonizantes
evocarei os nomes
que acenderon lucernas balbucintes
nas fragas mestas onde os medos dormen.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu perdera na auga.

Neste tremor de chumbo e de diamante
serei luz que se esconde
no ardor aceso que xerou os días
ou na xerfa esfiañada en surtidores.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu pedera na auga.

No rubor das estrelas acaladas
achegareime á morte,
sentirei o feitizo dos seus ollos,
e o seu bico na fronte.

Moreno Márzquez, M. V. (2006), Elexías de luz