Ago 072020
 

“Belas irmás, subide
ás mais firmes rochas

EDITH SÖDERGRAN

Camiñan descalzas polas rochas,
pantasmas de sal habitan as sombras,
saben que as últimas mareas
esqueceron na praia os restos do naufraxio.
As mulleres recollen cada noite
os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,
rebélanse contra a Historia,
constrúen co mar as estatuas
que nunca permanezan.
As mulleres de sal, con argazos de sombras,
xorden das últimas mareas
e tecen tesouros de auga cada noite
contra a Historia.
Elas, que saben que o efémero permanece.

Romaní, A., (1994) Das últimas mareas

Nacho Mora
Feb 142008
 

Ule esta hora como cando regresas
e soño eguas agallopando na mar brava.
Este sangue derrámase como auga
sobre o cemento no outono e ule
ó rastro que deixan os paxaros
cando fuxen en solpores de espada.
Así rasga a túa presencia,
e fágome sal e pranto.
Ule esta tarde como cando marchas
e levas contigo as miradas brancas,
as singraduras dos dedos na ternura.

Así, sen ti,
fica o mar tan tristemente en calma,
e eu canto.

Romaní, Ana (1994): Das últimas mareas. (A Coruña: Espiral Maior poesía)

 

Rodrigo Romaní (2000) nova pestana ou xanela

 

 Posted by at 19:59