patriciavarela

Xul 102020
 

Rompa se ten que romper

que non chegue esta mañá

co seu hábito dourado

murmurando sobre a noite

que olvidar é obrigado

na rúa onde nos buscamos

que non entre a alba descalza

tan serena e desvelada

con maneira de fantasma

que nunca lle esquenza ao día

que naceu da madrugada

rompa se ten que romper

non creas no espreguizarse

da vida cotiá que canta

con palabras sibilantes

en linguas que nos sinalan

envexan o silencioso

manto que a noite nos presta

tan escuro e necesario

para arder lume e estrela

se canto máis anda o sol

deita sombras máis profundas rompa o que ten que romper

e se nos fascina o seixo

que se estende nos camiños

é por lle saír o brillo

das mil dores que o puliron

e xa que o meu corazón

non sabe de andar dereito

non se laia do pasado

nin se arrepinte do feito

para que seguir os rastros

das que nunca se arriscaron

rompa se ten que romper

o noso breve alampar

como fogo de artificio

bordaba no terciopelo

da noite centos de bicos

estrelaba en mil anacos

punzantes de porcelana

os enganos que nos atan

ouro e prata, logro e fama

quen había lamentar

ter ardido nesta chama?

rompa o que ten que romper

Lado, María, Poema incluído na obra colectiva Palabras de luz

Coro Cantábile

Xul 032020
 

Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

Cando foi, iba sorrindo,
cando ven, viña morrendo;
a luciña dos meus ollos,
o amantiño do meu peito

Aquel máis que neve branco,
aquel de dozuras cheo,
aquel por quen eu vivía
e sen quen vivir non quero.
Foi a Castilla por pan
e saramagos lle deron;
déronlle fel por bebida.
peniñas por alimento.

Déronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo…
¡Casteláns, casteláns,
tendes corazón de fero!

¡Ai!, no meu corazonciño
xa non pode haber contento,
que está de dolor ferido,
que está de loito cuberto.

Morreu aquel que eu quería
e para min non hai consolo:
so hai para min, Castilla,
a mala lei que che teño.

Permita Deus, casteláns,
casteláns que aborrezo,
que antes os galegos morran
que ir a pedirvos sustento.

Pois tan mal corazón tendes,
secos fillos do deserto,
que se amargo pan vos gañan,
dádesllo envolto en venero.

Aló van, malpocadiños,
todos de esperanzas cheos,
e volven, ¡ai!, sen ventura
cun caudal de desprezos.

Van probes e tornan probes,
van sans e tornan enfermos,
que anque eles son como rosas,
tratádelos como negros.

¡Casteláns de Castela,
tendes corazón de aceiro,
alma coma as penas dura,
e sen entrañas o peito!

En tros de palla sentados,
sen fundamentos, soberbios,
pensas que os nosos filliños
para servirvos naceron.

E nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamento
coubo en máis fatuas cabezas
ni en máis fatuos sentimentos.

Que Castela e Casteláns,
todos nun montón, a eito,
non valen o que unha herbiña
destes nosos campos frescos.

Só pezoñosas charcas
detidas no ardente solo
tes, Castela, que humedezan
eses teus labios sedentos.

Que o mar deixoute esquecida
e lonxe de ti correron
as brandas augas que traen
de plantas sen sementeiros.

Nin árbores que dean sombra,
nin sombra que preste alento…
Chaira e sempre chaira,
deserto e sempre deserto…

Esto che tocou, coitada,
por herdanza no universo,
¡miserable fanfurriñeira!,
triste herdanza foi por certo.

En verdade non hai, Castela,
nada coma ti tan feo,
que aínda mellor que Castela
valera dicir inferno.

¿Por que aló fuches, meu ben?
¡Nunca tal houberas feito!
¡Trocar campiños floridos
por tristes campos sen rego!

¡Trocar tan claras fontiñas,
ríos tan murmuradores
por seco polbo que nunca
mollan as bágoas do ceo!

Mais, ¡ai!, de onda min te fuches
sen dó do meu sentimento,
e aló a vida che quitaron ,
aló a mortiña che deron.

Morriches, meu queridiño,
e para min non hai consolo,
que onde antes te vía, agora,
xa solo unta tomba vexo.

Triste como a mesma noite,
farto de dolor o peito,
pídolle a Deus que me mate,
porque xa vivir non quero.

Mais en tanto non me mata,
casteláns que aborrezo,
hei, para vergonza,
heivos de cantar xemendo:

 ¡Castellanos de Castilla
Tratade ben ôs gallegos;
Cando van, van como rosas
Cando vên, vên como negros!

Castro, R. (1863), Cantares Gallegos

MJ
Os Carunchos
Aid
Gelria


Xuñ 262020
 

Neste tempo de paz, nesta inquietude.
Cando o sol para e bica e aloumiña,
Neste solpor eterno a auga camiña
Silente polo val da inmensitude.

Vou sen dores a tarde e o laurel
Na brisalada aroma a ladaíña
que inicia un grilo e alonga unha andoriña
e un reiseñor eleva á plenitude

Eu quixera meu ben que nesta hora
a túa voz amada os que amaban
renacese nos eidos na harmonía
E quixera contigo ver a aurora
e quixera espertar ao teu abeiro,
amor na auga fría

Eu quixera, eu quixera, amor mío, eu quixera.
Eu quixera, eu quixera, amor mío, eu quixera.

Moreno Márquez, M. V.

Versión de Xardín Desordenado

Xuñ 192020
 

Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.
Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.
Estóu comigo mesmo.
Spiritual
Beberéi a paisaxe
nun amencer de lirios.
As campanas do mar
nos ventos fuxidíos.
Cada intre un paxaro,
cada pulso un latexo.
Unha espada de chuvia
cortando a frol do vento.
Estóu comigo mesmo.
Nin as olladas torvas,
nin os beizos esquivos,
nin as voces nemigas
nin os homes cativos.
hoxe canto en libertá
non estóu isolado,
o corazón vai comigo
e con il falo.
Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.

Ferreiro, C. E. (1962) Longa noite de pedra.

Versión de Tabula Rasa

Xuñ 122020
 

Bando

Prohíbese, por orde da Alcaldía,
que medren porque si
as rosas do xardín municipal.
Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle a lúa
andar ceiba de noite polo ceo.
A lúa é unha tola que anda espida
dando mal exempro ás nenas castas
i ós fillos de familia.
Pagarán trabucos os poetas.
Prohíbese soñar de 10 a 11.
Prohíbese tamén derramar bágoas.
Pódese chocar tan só cando hai sequía
pra que non fiquen baldeiros os pantanos.
Un só se pode emocionar
os Xoves e Domingos
cando toca
a banda do Concello no quiosco.
Están fóra da Lei
as estrelas, a primaveira,
as flores i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumpra
de orde do Alcalde.
Firmado e rubricado.

Manuel María (1958) Documentos persoais.

A Quenlla

Xuñ 052020
 

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, como unha vaca!

Os arados van e vên
dende Santiago a Belén.
Dende Belén a Santiago
un anxo ven en un barco.
Un barco de prata fina
que trai a door de Galicia.

Galicia deitada e queda
transida de tristes herbas.
Herbas que cobren téu leito
e a negra fonte dos teus cabelos.
Cabelos que van ao mar
onde as nubens teñen seu nídio pombal.

¡Érguete, miña amiga,
que xa cantan os galos do día!
¡Érguete, miña amada,
porque o vento muxe, como unha vaca!

García Lorca, Federico (1935)

Amancio Prada
Mai 292020
 

Da aldea lexana fumegan as tellas;
detrás dos petoutos vai póndose o sol;
retornan prós eidos coa noite as ovellas
tiscando nas beiras o céspede mol.

Un vello, arrimado nun pau de sanguiño,
o monte atravesa de cara ó piñar.
Vai canso; unha pedra topou no camiño
e nela sentouse pra folgos tomar.

-¡Ai! –dixo-, ¡que triste!
¡que triste eu estou!
I on sapo, que oía,
repuxo: -¡Cro, cro!

¡As ánemas tocan!… Tal noite como esta
queimóuseme a casa, morreume a muller;
ardeume a xugada na corte, i a besta,
na terra a semente botouse a perder.

Vendín prós trabucos bacelos e horas
e vou polo mundo de entón a pedir;
mais cando non topo pechadas as portas
os cans sáienme a elas e fanme fuxir.

-Canta, sapo, canta;
ti i eu ¡somos dous!…-
I o sapo, choroso,
cantaba: -¡Cro, cro!

Soliños estamos entrambos na terra,
mais nela un buraco ti alcontras i eu non;
a ti non te morden os ventos da serra,
i a min as entranas i os ósos me ron.

Ti, nado nos montes, nos montes esperas,
decote cantando, teu térmeno ver;
eu, nado entre os homes, dormendo entre as feras,
e morte non acho, si quero morrer.

-Xa tocan… Recemos

Curros Enríquez, M., (1880) Aires da miña terra.

Luís Emilio Batallán
Mai 222020
 

Neste amencer de pombas indecisas
conversarei coas fontes
onde beben pesares cristalinos
as sombras que se axitan pola noite.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu perdera na auga.

No laio dos farois agonizantes
evocarei os nomes
que acenderon lucernas balbucintes
nas fragas mestas onde os medos dormen.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu perdera na auga.

Neste tremor de chumbo e de diamante
serei luz que se esconde
no ardor aceso que xerou os días
ou na xerfa esfiañada en surtidores.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu pedera na auga.

No rubor das estrelas acaladas
achegareime á morte,
sentirei o feitizo dos seus ollos,
e o seu bico na fronte.

Moreno Márzquez, M. V. (2006), Elexías de luz

Mai 172020
 

Sorri-me, Luísa Sorriso.
Sempre ela está silenciosa,
pra non desfacer, falando,
o triángulo da sua boca.
Qué ben debe de saber
a améndoa da tua faciana,
mollada en mel do teu pelo.
¿Deixas-me probá-la?
Pero ti, sempre a sorrir,
calas.
Como unha fotografía
de ti mesma, silenciosa.
pra non desfacer, falando,
o triángulo da tua boca.
O triángulo da tua boca
forman-no duas gueivotas.
Duas, voadoras
e roxas.
Por un ceu de nubes brancas
e rosa,
voan,
unha porriba da outra.
Polo ceu da tua faciana.
Unha paira;
a outra
leva ergueitas as asas.
Paxareiro é o teu siléncio,
Luísa Sorriso, que as garda.
O cazador dunha verba
pode matá-las.

Carvalho Calero, R. (1934) O silencio axionllado

Thetetas Van
Mai 162020
 

Eu protesto contra mim mesmo
Eu já cansei de protestar contra os demais
Os demais não são piores do que eu sou

Os empresários não são piores que os operários
Os políticos não são piores que os seus votantes
Os sacerdotes não são piores que os seus fregueses
Os comandantes não são piores que os seus soldados

Tenho visto operários a dirigir empresas
Tenho visto votantes a gerir a presidência
Tenho visto fregueses a ministrar igrejas
Tenho visto soldados levar-nos até a guerra

E figérom o seu papel tão bem como o que antes figeram

Eu protesto contra mim mesmo

Eu protesto

Carvalho Calero, R.