Xan 142011
 

N-unha pupila azuada
Vin tremer a Amor-meniño:
era sobr’ a frol d’ o liño
Unha bágua d’ a Rosada,

Coma un amante a unha amada,
Amor etérmo -¡quimeira!-
Xurou â frol d’ a liñeira
A lágrima d’ a orvallada.

Mais… d’ a Aurora ô crarexar,
Eis qu’ o Fado separar
Quixo o que Diós axuntara:

A frol d’ o liño esfollouse…
E a lagrimiña tornouse
Aos ceios, donde morara…

Iglesia Alvariño, Aquilino (1986), Señardá en Poesía Galega Completa (Vigo: Edicións Xerais de Galicia)

Batital (2010) En

 Posted by at 22:51
Dec 172010
 

O VENTO perdeu as follas
do seu cartafol
-esas que os chuvascos
mecanógrafos
teclean no manual dos mastros?

As gavotas non teñen quitasol
pero fan raudos equilibrios
polo aramio transparente
de tódalas ortodrómicas do ceo

O pailebote sen velas
-Serán esas que o vento
levou no seu cartafol?
tamén fai equilibrios no ronsel

Coa boca aberta
-caille a baba-
está mirándonos o babión do Sol.

Manuel Antonio (1990), De catro a catro e outros textos (Vigo: Edicións Xerais de Galicia)

Maite Dono. (1998)

 Posted by at 19:33
Dec 122010
 

CHOVE pausiño pras sombras
chove pra baixo e pra riba.
O aire de soño en soño
a auga pinga que pinga…

Ven a noite polos eidos…
Vaise a tarde que nin xeme
decindo adeus con un xeito
que non sein nin se me esquece.

Novoneyra, Uxío (1981) Os Eidos. Libro do Courel (Vigo: Edicións Xerais de Galicia)

Maite Dono & Baldo Martínez (2010)

 Posted by at 01:52
Dec 032010
 

Seica soamente durará de min
o fume do tabaco que me cura,
capaz de sandar este afán sen fondo
de vela que despide o mastro.
Queda
a conversa fiada entre vapores,
o covarde valor das altas horas,
a danza dos xitanos e un gambito
de dama memorable contra a morte.
Vaise a vida en volutas, en querermos
desexo en toda costa. A cheminea

afoga un tiro en medio da feluxe.

Quintela, Anxo (1996), O asasino estrábico (Vigo: Edicións Xerais)

Marful

Nov 262010
 

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

CUNQUEIRO, Álvaro, Cantiga nova que se chama Riveira, en Obra en galego completa, Vigo, Ed. Galaxia, 1980.

Xoel López nova pestana ou xanela (2009)
Milladoiro. (2008) Voz, Laura Alonso
Astarot nova pestana ou xanela (2000)
Amancio Prada (1987)


Luís Emilio Batallán (1975)

 Posted by at 18:49
Nov 122010
 

Polos teus ollos quen pasóu, amiga,
deixóu unha ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Deixóu de amore perdida unha ollada
polos teus ollos quen pasóu, amada.
Nos ollos teus.

Cinza levás nos ollos, amiga,
daquela ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Borrallo nos ollos levás, amada,
que non miraches a quen te ollaba.
Nos ollos teus.

Cunqueiro, Álvaro (1980) Cantiga nova que se chama riveira in Obra en Galego Completa I (Vigo: Ed. Galaxia)

Versión de Rodrigo Romaní (2000) nova pestana ou xanela
Miguel Alonso

 Posted by at 22:00
Out 292010
 
Ricardo Carvalho Calero 1910-1990

Cabeleira de chúvia, ollos de néboa.
Maria Siléncio, esfarrapada, à espreita.

Sempre agardando, pola noite, as barcas.
A tua angúria fala con olladas.

Maria Nocturna: no peirán ¿qué esperas?
¿polo dia non vives?
¿Naces cada solpor? ¿Cais de primeira estrela?

Maria Siléncio, sempre dura e muda…
¿Cál é a barca que agardas?

Das fontes dos teus ollos
fluen rios de sono.
Pero ti sempre dura e desvelada,
batida polo vento, no peirán…

Maria Siléncio, eu roubaria
no ceu
a estrela de mel,
na água
a estrela de prata,
pra che mercar a fala.

Se queres ulir flores,
darei-che a flor da lua.

Maria do Mar, ¿qué barca agardas?

¿Queres o sol, carne de lua fria?

O sol é un porco-espiño disfarzado.
No mar agora, ourizo de mar, dorme.

Pescado pola cana do abrente,
darei-cho eu, raiolante e mollado.

¡Maria Siléncio, Voz Dormida: fala!

¿A qué afogado esperas,
Maria da Sombriza Espranza?

Maria Siléncio, ¿aagardas a tua voz?
¿As ondas do mar levado roubaron-cha?

De chúvia e vento vestida,
Maria Siléncio, calada…

Carvalho Calero, Ricardo (1980) Pretérito Imperfeito (1927-1961) (A Coruña: Ediciós do Castro)

Versión de A Minha Embala nova pestana ou xanela gañadora do concurso Musicando Carvalho Calero nova pestana ou xanela

Fanny + Alexander (2007) En

 Posted by at 00:00
Xuñ 042010
 
Luís Seoane (1910-1979)

Na Galiza, ise vello pobo,
carballo carcomido de raios e bestigos,
loita, dende fai séculos,
o home cas ratas.
Coma nos castelos abandoados,
onde xa caíron traves e brasós,
escóitanse queixumes de gonzos ferruxentos.
Dende fai séculos loitan en Galiza
os homes cas ratas.
Vencendo sempre as ratas.
Ate que toda ela fique,
coma ises castelos roiñentos
e os mosteiros sin altares
nin lembranzas de ritos,
sendo soio rondada de morcegos
e pantasmas.
Coberta de edra, de Iabel.
Morándoa soio as ratas.
Somente as ratas.

Seoane, Luís (1990), Poesía completa, 2. As cicatrices. A maior abondamento (Vigo: Edicións Xerais de Galicia)

A Quenlla (1990). Adaptación de Manuel María.

 Posted by at 23:13