Mai 142020
 

Teño unha dor que me canta no peito
como unha rula en gaiola fechada.
Ela me fai arrincarme do leito
pra facer versos á lus da alborada.
Fun cazador incansable de estrelas
fixen con elas licor de ilusión.
O meu brasón son estrelas marelas
no campo roxo do meu corazón.
Miña canzón, miña dor latexante
é bolboreta do lume brilante
da outa fogueira da malenconía
das acedumes da vida trunfante.
Miña dor canta e eu déixoa que cante
porque sei ben ha finar algún día.

Carvalho Calero, R.

Versión de 2 na fronteira. Se queres escoitala, preme aquí.

Mai 132020
 

A Orquestra Filarmónica de Osaka,
em Bratislava interpreta
a Sétima Sinfonía.
Ásia digere Europa. O pragmatismo
asume o romantismo. O eslavismo
acolhe o germanismo. O sinecismo
sob o teu signo reina.
Ti, sobre o branco touro, bela
dos grandes olhos, navegaste
nom só o Mar Nosso, até Creta; tamém
os Sete Mares, conquistadora
do antigo e o novo mundo, com exércitos,
com inventos, e máquinas, e ideias,
espargendo a tua força, a tua graça,
a tua moda, a tua ciencia, a tua
técnica. E ainda que conservem
alguns povos vestigios de seu, matam
coas tuas armas, amam
cos teus beijos, falam coas tuas palabras,
mais cada vez, cada vez mais, Europa.
O maestro de oblíquos olhos
dirige a tua música
vestido co teu fraque, e estreita
coa tua mao a mao
do primeiro violino.
Só podem superar-te
os que te reconhecem
como mai ou madrasta, os criados
aos teus peitos, os assovalhados
polos teus pés, emancipados ou
manumitidos. Para ser senhores
de si mesmos, tenhem que ter sido
filos ou servos teus, e ao rebelar-se
contra ti, corroboram-te e proferem
na língua tua a fórmula
da sua independencia.
E podem renegar
de ti, porque lhes deste
a consciencia de serem eles próprios;
porque ti os concebeste ou os calcaste
co teu selo de fogo,
como no curro
dos montes da Barbança os bravos poldros
de esgrêvias crinas, tardos de domar.
Espalhada por cinco continentes,
vás como umha maré todo alagando.
Pagas o teu tributo aos que dominas.
Tem mais petróleo América; Japom,
mais cortesias e calculadoras.
Mas o mundo vai-se facendo Europa
enquanto Europa vai fazendo o mundo.
E o branco touro que me namorara,
polo espaço nadando chega à lua,
para desembarcar-te
en amorosas praias siderais,
onde génios, ou anjos,
ou deuses, a benvida che darám,
oh Europa dos redondos brancos peitos,
interpretando para ti os acordes
do final da Novena Sinfonia.

Carvalho Calero, R., (1986), Reticências

Versión de Tabula Rasa

Tabula Rasa

Versión de A Foice e Malvares de Moscoso

A Foice e Malvares do Moscoso

Mai 122020
 

Douscentos mil quilómetros

afastam-te de Vénus

Nom estranhes que o amor

nom te seja propício.

Desde a terra em que vives

até ao terceiro céu,

hai

demasiada distância.

De planeta a planeta

nom poderás voar

sem as asas de Eros

inseridas em Ares.

Vénus quando quer baixa

ao leito de um mortal:

diga-o Aeneas Pius.

A iniciativa sempre,

na conjunçom do amor,

é labor feminino.

Élitros de volalha

em ombros de almafi,

avondam para a deusa.

Tal como em para-quedas,

desce até aos teus oelhos,

rindo de anos de luz,

se for a sua vontade.

Mas se és tu que a procuras,

foguete potentíssimo

impelir-te só pode.

Se nom és astronauta,

melhor é que te deites

a esperar

aquela que talvez

nom tés de abraçar nunca.

Carvalho Calero, R. (1990), Reticéncias

Versión de Milhomes. Preme aquí para escoitala.

Mai 112020
 

ADMINISTRAR O CAPITAL DO NOSO DESTINO,
é unha forma de viver.
Querer trocar a moeda do nosso destino
é umha forma de morrer.
Aquilo é próprio de ti,
isto de min.
Vive, pois, Phoénix, a tua vida,
mentras eu morro a miña morte.
Hai um além que se chama autenticidade,
onde, se cadra, a tua vida e a minha morte
convergirám, como paralelas no infinito,

Carvalho Calero, R., (1980) Cantigas de amigo e outros poemas.

Versión de Alfredo González Vilela. Se queres escoitar esta versión, preme aquí.

Mai 102020
 

O meu cabelo é absolutamente negro

A minha pele é absolutamente branca

Linhas de ónix.

Lâminas de marfim.

Os meus dias som absolutamente negros.

As minhas noites som absolutamente brancas.

De dia, enquanto vivo, estás longe de mim.

De noite, enquanto sonho, comigo estás.

Carvalho Calero, R., (1990) Reticências

Versión de Batital en Youtube

Mai 092020
 

Un cabelo de anxo
pendurado do ceo,
se non é a espada de Democles
é adival para o espírito,
ximio equilibrista,
que, nel agareado,
pode arrandear sobre a terra
e crer que é a araña dun fío
tirado do seu propio miolo,
cordón umbilical que o vencella
o seu niño que está no azul.
Mais non sabemos
qué é o norte, qué é o sul,
o cenit e o nadir,
a vida e a morte,
a terra e o ceo,
cál é o metro que leva ao paraíso
e qué aeronave nos conduz ao inferno.

Carvalho Calero, R. (1952), Poemas pendurados dun cabelo

Alfredo González Vilela

Mai 082020
 

Deus
Pola veira do mare, os meus ollos nos teus,
as miñas maus nas túas, un día camiñamos.
As froles da ilusión, en rescendentes ramos
se abrían no meu peito.
Mais non quixo Deus.

As rosas, ó teu paso, murchábanse de envexa;
mais, abaleiro, as ondas facían seu arrulo,
e hastra os sinos de prata da recantada eirexa
tecían con mais alma seu sôroso capulo.

Do horizonte sereo no azuado confín
frolecía a Marela Frol do Cestial Xardín;
eu sentín nos meus ollos os fondos ollos teus

e cabaleiro da Ilusión,
ô Sol das túas olladas se abreu meu corazón
com’un cravel bermello…
Mais non o quixo Deus.

Carvalho Calero, R.

2naFronteira
Mai 062020
 

Todo termina mal. Tés que ajeitar-te
a esta verdade, e resignar-te a ela.
Nom podes apaga-la nem vence-la.
De assimila-la has de aprender a arte.

Viver nom podes numha estrela á parte.
Esta numha galaxia a tua estrela.
Esta numha abadia a tua cela.
Á comum regra tés que sujeitar-te.

Tés que portart-te como se viver
fosse so aprendizado de morrer,
e estar, aprendizado de partir.

Cansam os deuses de felizes ser.
O fogo nasce para arrefecer.
O paxaro alça o vo para cair

Carvalho Calero, R., (1990) Reticencias.

Avante

Se queres escoitar a versión de Avante, preme aquí.

Se queres escoitar a versión acústica de Avante, preme aquí.

Abr 202020
 

Erguerémo-la esperanza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.
Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non saberán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no desterro
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
¡Saúde
compañeiros!

Ferreiro, C. E. (1962), Longa noite de pedra

Versión de Tabula Rasa

Abr 032020
 

LELA

Están as nubes chorando
por un amor que morreu.
Están as rúas molladas
de tanto como choveu.

Lela, Lela,
Leliña por quen eu morro,
quero mirarme
nas meniñas dos teus ollos.

Non me deixes
e ten compasión de min.
Sen ti non podo,
sen ti non podo vivir.

Dáme alento das túas palabras,
dáme celme do teu corazón,
dáme lume das túas miradas,
dáme vida co teu dulce amor.

Lela, Lela,
Leliña por quen eu morro,
quero mirarme
nas meniñas dos teus ollos.

Non me deixes
e ten compasión de min.
Sen ti non podo,
sen ti non podo vivir.

Rodríguez Castelao, A.D. (1953), Os vellos non deben de namorarse.

Versión do· Conxunto Folk do Conservatorio Superior de Música de Vigo

Versión de Astarot

Versión de Dulce Pontes

Versión de María do Ceo