Mai 082020
 

Deus
Pola veira do mare, os meus ollos nos teus,
as miñas maus nas túas, un día camiñamos.
As froles da ilusión, en rescendentes ramos
se abrían no meu peito.
Mais non quixo Deus.

As rosas, ó teu paso, murchábanse de envexa;
mais, abaleiro, as ondas facían seu arrulo,
e hastra os sinos de prata da recantada eirexa
tecían con mais alma seu sôroso capulo.

Do horizonte sereo no azuado confín
frolecía a Marela Frol do Cestial Xardín;
eu sentín nos meus ollos os fondos ollos teus

e cabaleiro da Ilusión,
ô Sol das túas olladas se abreu meu corazón
com’un cravel bermello…
Mais non o quixo Deus.

Carvalho Calero, R.

2naFronteira
Mai 062020
 

Todo termina mal. Tés que ajeitar-te
a esta verdade, e resignar-te a ela.
Nom podes apaga-la nem vence-la.
De assimila-la has de aprender a arte.

Viver nom podes numha estrela á parte.
Esta numha galaxia a tua estrela.
Esta numha abadia a tua cela.
Á comum regra tés que sujeitar-te.

Tés que portart-te como se viver
fosse so aprendizado de morrer,
e estar, aprendizado de partir.

Cansam os deuses de felizes ser.
O fogo nasce para arrefecer.
O paxaro alça o vo para cair

Carvalho Calero, R., (1990) Reticencias.

Avante

Se queres escoitar a versión de Avante, preme aquí.

Se queres escoitar a versión acústica de Avante, preme aquí.

Abr 202020
 

Erguerémo-la esperanza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.
Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non saberán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no desterro
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
¡Saúde
compañeiros!

Ferreiro, C. E. (1962), Longa noite de pedra

Versión de Tabula Rasa

Abr 032020
 

LELA

Están as nubes chorando
por un amor que morreu.
Están as rúas molladas
de tanto como choveu.

Lela, Lela,
Leliña por quen eu morro,
quero mirarme
nas meniñas dos teus ollos.

Non me deixes
e ten compasión de min.
Sen ti non podo,
sen ti non podo vivir.

Dáme alento das túas palabras,
dáme celme do teu corazón,
dáme lume das túas miradas,
dáme vida co teu dulce amor.

Lela, Lela,
Leliña por quen eu morro,
quero mirarme
nas meniñas dos teus ollos.

Non me deixes
e ten compasión de min.
Sen ti non podo,
sen ti non podo vivir.

Rodríguez Castelao, A.D. (1953), Os vellos non deben de namorarse.

Versión do· Conxunto Folk do Conservatorio Superior de Música de Vigo

Versión de Astarot

Versión de Dulce Pontes

Versión de María do Ceo

Mar 212020
 

¿Que lle podo ofrecer a quen me intente?:
días contados de paixón inerte
e amor eterno sempre compartido
coa débeda obrigada a unha existencia
amortizada en pagos usurarios
conxugando os verbos vivir e amar
en primeira persoa do plural
reducidos ás formas do presente.

¿Que lle podo ofrecer a quen me intente
se son un fío solto da esperanza
tecida e destecida
por Penélope?

Pereiro, Lois (1995), Luz e sombras de amor resucitado, (Positivas: Santiago de Compostela)

Versión de Alexandro González

Mar 202020
 



Abrente
A lua espreita
dende a baranda
a noite vaise
i o galo canta.

Un novo día
na porta agarda,
día de todo,
vispra de nada.

O día pensa
que o mundo é seu
e cada día
leva algo meu.

Imos andando
día tras día,
mentras a morte
a fouce afía.

Noite pequena,
día longal,
cando amañece
algo acontece
pra ben ou mal.

Ferreiro, Celso Emilio (1936) Cartafol de Poesía

A banda da Loba en Youtube



Mar 052020
 

Tres segundos de memoria bastarían para abrir a caixa de Pandora

tres segundos de memoria bastarían para temer a vitoria dunha sombra

Tres segundos de memoria bastarían para queimar na lareira a nosa historia

Tres segundos de memoria bastarían para tecer coas cinzas matrioscas

para gardarte nelas e non abrirte

A memoria é un preludio do esquecemento

A memoria é unha escusa para olvidar

Tres segundos de memoria bastarían para queimar na lareira a nosa historia

Tres segundos de memoria bastarían para tecer coas cinzas matrioscas

para gardarte nelas e non abrirte

pra soterrar o medo a que devores os meus labirintos 

A memoria é un preludio do esquecemento

A memoria é unha escusa para olvidar

Tres segundos de memoria

Tres segundos de memoria

Tres segundos de memoria

Tres segundos, tres segundos

de memoria

A memoria é unha escusa para olvidar

A memoria é un preludio do esquecemento

A memoria é unha escusa para olvidar

A memoria é unha escusa para empezar

Parra, Celia (2009) No berce das mareas (Silleda: Fervenza)


Versión da banda da Loba

A banda da Loba e Celia Parra ao vivo en Youtube

Xuñ 052013
 

Chove en Santiago,
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ó sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
ágoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

García Lorca, Federico (1978) Seis poemas galegos (Madrid: Akal, Col. Arealonguiña)

Versión de Carlos Díaz nova pestana ou xanela

http://aula.cesga.es/courses/BOTELLA/document/PGM/audios/Chove_en_Santiago.mp3
Luar Na Lubre En

2naFronteira
 Posted by at 17:00
Abr 142012
 

NA MATRICIAL GALIZA, SEMPRE TÚA,
que dend-a Torre d’Hercules ao Miño
un facho acenderá por cada illa,
cando ti volvas pol-o mare;
de toxo unha fogueira en cada monte,
cando ti volvas pol-o mare;
dos castros na coróa unha cachela,
cando ti volvas pol-o mare;
unha loura candea en cada pino,
cando ti volvas pol-o mare;
o seu cirio de frouma os alciprestes,
cando ti volvas pol-o mare;
luces de ardora branca en cada mastro,
cando ti volvas pol-o mare;
un farol mariñeiro en cada dorna,
cando ti volvas pol-o mare;
veliñas â xanela en cada casa,
cando ti volvas pol-o mare;
e as pérolas das bágoas derramadas,
cando ti volvas pol-o mare,
cando ti volvas pol-o mare…

Paz Andrade, Valentín (1955). Pranto matricial (Buenos Aires: Ediciones Galicia del Centro Gallego de Buenos Aires)

2naFronteira nova pestana ou xanela (2012) En

 Posted by at 18:39
Feb 112012
 

Que lonxe! Que lonxe estás!
Canta terra entre nós dous.
Peno dende que te fuches.
Ai, amor! Ai, amor!

Cando busco nos teus ollos,
magóame o corazón.
Cantas cousas non pasaron!
Ai, amor! Ai, amor!

Pasaron meses e anos,
e a mocidade pasou.
Mido por noites o tempo.
Ai, amor! Ai, amor!

Por ti agardo cada día,
ateigada de ilusión.
Ven axiña, volta a min.
Ai, amor! Ai, amor!

Ai amor, que lonxanía!
Que soedade, que delor!
Vivir sen ti non é vida.
Ai, amor! Ai, amor!

Cartas van e cartas veñen
e as palabras tinta son.
Quero escoitar a túa voz!
Ai, amor! Ai, amor!

Hai anos este poema, grazas á xenerosidade de Neira Vilas, viaxou desde Cuba a Galicia para que A Quenlla puidese musicalo. Hoxe, grazas unha vez máis á xenerosidade de Xosé Neira Vilas, podemos publicalo por primeira vez. Grazas!

A Quenlla nova pestana ou xanela (2001) Youtube

Lucía Pérez, Youtube