Mai 062020
 

Todo termina mal. Tés que ajeitar-te
a esta verdade, e resignar-te a ela.
Nom podes apaga-la nem vence-la.
De assimila-la has de aprender a arte.

Viver nom podes numha estrela á parte.
Esta numha galaxia a tua estrela.
Esta numha abadia a tua cela.
Á comum regra tés que sujeitar-te.

Tés que portart-te como se viver
fosse so aprendizado de morrer,
e estar, aprendizado de partir.

Cansam os deuses de felizes ser.
O fogo nasce para arrefecer.
O paxaro alça o vo para cair

Carvalho Calero, R., (1990) Reticencias.

Avante

Se queres escoitar a versión de Avante, preme aquí.

Se queres escoitar a versión acústica de Avante, preme aquí.

Out 292010
 
Ricardo Carvalho Calero 1910-1990

Cabeleira de chúvia, ollos de néboa.
Maria Siléncio, esfarrapada, à espreita.

Sempre agardando, pola noite, as barcas.
A tua angúria fala con olladas.

Maria Nocturna: no peirán ¿qué esperas?
¿polo dia non vives?
¿Naces cada solpor? ¿Cais de primeira estrela?

Maria Siléncio, sempre dura e muda…
¿Cál é a barca que agardas?

Das fontes dos teus ollos
fluen rios de sono.
Pero ti sempre dura e desvelada,
batida polo vento, no peirán…

Maria Siléncio, eu roubaria
no ceu
a estrela de mel,
na água
a estrela de prata,
pra che mercar a fala.

Se queres ulir flores,
darei-che a flor da lua.

Maria do Mar, ¿qué barca agardas?

¿Queres o sol, carne de lua fria?

O sol é un porco-espiño disfarzado.
No mar agora, ourizo de mar, dorme.

Pescado pola cana do abrente,
darei-cho eu, raiolante e mollado.

¡Maria Siléncio, Voz Dormida: fala!

¿A qué afogado esperas,
Maria da Sombriza Espranza?

Maria Siléncio, ¿aagardas a tua voz?
¿As ondas do mar levado roubaron-cha?

De chúvia e vento vestida,
Maria Siléncio, calada…

Carvalho Calero, Ricardo (1980) Pretérito Imperfeito (1927-1961) (A Coruña: Ediciós do Castro)

Versión de A Minha Embala nova pestana ou xanela gañadora do concurso Musicando Carvalho Calero nova pestana ou xanela

Fanny + Alexander (2007) En

A Minha Embala
 Posted by at 00:00
Dec 212007
 

Pido talvez o que nom podes dar-me.
O que talvez ninguém
pode dar-me. Isso pido.

Mas se tenho necessidade
desse alimento, pouco consolo é
para a minha fame que tal grao
nom se dê nas estepas desta terra.

Pede-lhe a quem me pujo neste mundo
o pam que deveu pôr-me baixo o braço
cando nacim.

Umha liçom de geografia económica
nom é farinha para o coraçom.

Carvalho Calero, Ricardo, Reticências… (1986-1989), Barcelona, Sotelo Blanco, 1990.

Marful

 Posted by at 20:58