Xuñ 192020
 

Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.
Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.
Estóu comigo mesmo.
Spiritual
Beberéi a paisaxe
nun amencer de lirios.
As campanas do mar
nos ventos fuxidíos.
Cada intre un paxaro,
cada pulso un latexo.
Unha espada de chuvia
cortando a frol do vento.
Estóu comigo mesmo.
Nin as olladas torvas,
nin os beizos esquivos,
nin as voces nemigas
nin os homes cativos.
hoxe canto en libertá
non estóu isolado,
o corazón vai comigo
e con il falo.
Viviréi coma o lume
alcendido na noite.
Teréi cumios de estrelas,
cantaréi para os homes.

Ferreiro, C. E. (1962) Longa noite de pedra.

Versión de Tabula Rasa

Abr 202020
 

Erguerémo-la esperanza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.
Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non saberán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no desterro
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
¡Saúde
compañeiros!

Ferreiro, C. E. (1962), Longa noite de pedra

Versión de Tabula Rasa

Mar 202020
 



Abrente
A lua espreita
dende a baranda
a noite vaise
i o galo canta.

Un novo día
na porta agarda,
día de todo,
vispra de nada.

O día pensa
que o mundo é seu
e cada día
leva algo meu.

Imos andando
día tras día,
mentras a morte
a fouce afía.

Noite pequena,
día longal,
cando amañece
algo acontece
pra ben ou mal.

Ferreiro, Celso Emilio (1936) Cartafol de Poesía

A banda da Loba en Youtube